Your browser does not support the HTML5 canvas tag.

09 December, 2012

War against "1984"

by system failure

I’ve been  thinking lately the phrase of the French philosopher Alain Badiou, that we observe the crisis as a spectacle, and I realize that he was quite right.  In Greece, while everyone is suffering from the consequences of the crisis, some more than others, we still watch the crisis through the TV sets as a matter which is not related to us.

This is, probably, the greatest achievement of the systemic establishment, apart from the fact that it exploits the multilevel conflict interests of a middle class which eats its own flesh, in a peculiar internal-class civil war. Because this establishment, managed to make us watch its mouthpieces, through the devices of propaganda that everyone has at home, at the same time that many of our fellow citizens are driven to suicide, victims on its altar, in order to maintain its power and prevail totally.

Although we experiencing perhaps the biggest systemic propaganda through the mainstream media since the Greek junta, most Greeks continue to get information through the TV news of the biggest TV channels and the biggest newspapers. And the craziest thing is that, as the Greek writer Nikos Kotzias said, most Greeks reproduce the news of the mainstream media while not believe them!

Well, this is a case in which reality exceed imagination. I bet that Rod Serling, the creator of the famous series “The Twilight Zone” couldn’t imagine such a scenario. And neither George Orwell could probably ever imagine, that one day, people would have the devices which describe in his famous book “1984” inside their houses, but they would press the button on their own will, due to their brain addiction, without actually anyone to enforce them to do it. That through the propaganda and the psychological terror, people would elect governments-servants of the systemic establishment through false democratic processes, leading themselves to deeper poverty and enslavement. That people would even reproduce the propaganda, although they would stop believe to the mouthpieces speaking through the devices.

The golden boys of “journalism” still richly rewarded, at the same time that most of the Greeks are suffering from the cruel austerity measures and cuts inside this economic crisis. Well, it is not strange since they are actually well-paid bank executives.  Societies are under occupation. “1984” is here and now, but it is worse than fantasy, because it prevails sneakily, societies agree to prevail.

But the “regime” managed something even worse, to make us play the game more and more on its own terms. As much as we hate bankers, golden boys and speculators, which passed the “bill” to the middle class working people and pensioners, while they are still making money through this crisis, we have learned to talk through numbers, as the mainstream economists of the “new economy” - the loyal soldiers of the regime - dictate. We are about to become specialists in economics, through the brainwashing which the regime’s mouthpieces launch daily. The regime is trying to create societies of pragmatists which, through a cynical pseudo-rationalism, will be ready to suicide for “a better future”. This is why anyone who dares to speak about people, poverty and misery, becomes almost quaint, and the systemic journalists treat him often with a covered irony, because these well-paid executives dictate to speak with their language, with numbers and data, in the stilted discussion TV shows.

But people who demonstrate in streets, are also trying to defend their rights and request more things with terms that belong to this regime. As long as the middle class is self-destructed, as long as requests more benefits with terms that belong to the neoliberal regime, the regime will prevail and impose its terms more and more, trapping societies inside a vicious circle of cultural degeneration.

Surprisingly, I heard the concerns of Badiou and Kotzias through interviews and appearances on television. Because the  device  of propaganda has sometimes good things to see and hear.

Surprisingly, I support that we must watch the news of the well-paid top journalists and their stilted discussion shows, not to reproduce what they say of course, but to train our brain to expose their lies, exaggerations and contradictions. The latest big lie, is the crowing of the mainstream media about the new deal regarding the Greek debt. They are talking about a new haircut that will make the Greek debt viable. We all remember what they were telling a few months ago, during the first haircut. The bank-occupied media were crowing then as they do now. And what happened? Rise of unemployment , new cuts, more taxes for the middle class, higher debt and deficit. The haircut was applied only for the Greek universities, hospitals, social security funds, and Greek banks, while the foreign creditors were rescued and made more money. Well, of course the Greek banks finally rescued with new bailout packages at the expense of taxpayers (Greek and European taxpayers), because they are controlled from the big superbanks that control the global economy. And all these happened in the name of securing the deposits, which is another big lie. Well, we all know now what will happen again for one more time despite the triumphalism of the mainstream media.

It doesn’t have to be too smart someone to expose their lies. We just have to bring back the common sense and critical thought. Because through critical thought, which in our days is nearly dead, we will realize that this cynical pragmatism is madness, that this pseudo-rationalism is actually irrational. Only this way we can start the war against today’s“1984”.

23 November, 2012

Πόλεμος ενάντια στο "1984"

του system failure

Τελευταία, σκεφτόμουν έντονα τη φράση του Γάλλου διανοητή Αλαίν Μπαντιού που είχε πει ότι παρακολουθούμε την κρίση σαν ένα θέαμα και συνειδητοποιώ ότι τελικά δεν είχε και πολύ άδικο. Στην Ελλάδα, αν και όλοι μας βιώνουμε τις συνέπειες της κρίσης, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, εξακολουθούμε να παρακολουθούμε την κρίση μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες σαν να είναι ένα θέαμα που δεν μας αφορά.

Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του συστημικού κατεστημένου, πέρα από το γεγονός ότι εκμεταλλεύεται τα πολυεπίπεδα αντικρουόμενα συμφέροντα μιας μεσαίας τάξης που τρώει τις σάρκες της, μέσα σε έναν ιδιότυπο ενδοταξικό εμφύλιο πόλεμο. Διότι κατάφερε να μας κάνει να παρακολουθούμε τα φερέφωνά του μέσα από τις συσκευές προπαγάνδας που ο καθένας έχει στο σπίτι του, την ίδια στιγμή που πολλοί συμπολίτες μας οδηγούνται στην αυτοκτονία, θύματα στο βωμό αυτού του κατεστημένου που προσπαθεί να κρατηθεί όρθιο και να διατηρήσει την εξουσία του, να επικρατήσει ολοκληρωτικά.

Αν και ζούμε ίσως την μεγαλύτερη επιχείρηση προπαγάνδας των συστημικών ΜΜΕ από την εποχή της χούντας, οι περισσότεροι Έλληνες συνεχίζουμε να ενημερωνόμαστε από την τηλεόραση και τα δελτία ειδήσεων των μεγαλύτερων καναλιών και εφημερίδων. Και το καταπληκτικό είναι ότι, όπως πολύ εύστοχα είχε πει ο Νίκος Κοτζιάς, οι περισσότεροι Έλληνες αναπαράγουν τις ειδήσεις των mainstream media παρόλο που δεν τις πιστεύουν!

Να λοιπόν που σε αυτή την περίπτωση η πραγματικότητα ξεπερνά την φαντασία. Γιατί όταν ο Όργουελ έγραφε το κλασικό του έργο "1984", μάλλον δεν θα μπορούσε να φανταστεί, ότι μια μέρα οι άνθρωποι θα είχαν μεν μέσα στα σπίτια τους τις συσκευές που περιγράφει, αλλά ότι θα πατούσαν το κουμπί μόνοι τους λόγω του εγκεφαλικού εθισμού τους, χωρίς στην πραγματικότητα να τους το επιβάλει κανένας. Ότι μέσα από την προπαγάνδα και την ψυχολογική τρομοκρατία, οι άνθρωποι θα επέλεγαν μόνοι τους, μέσα από φαινομενικά δημοκρατικές διαδικασίες, κυβερνήσεις-υπηρέτες του συστημικού κατεστημένου, που θα συνέχιζαν το έργο της ίδιας τους της εξαθλίωσης και της υποταγής τους. Ότι θα φτάναν στο σημείο να αναπαράγουν την προπαγάνδα, παρόλο που έχουν πάψει να πιστεύουν αυτά που λένε τα φερέφωνα μέσα από τις συσκευές.

Τα golden boys της "δημοσιογραφίας" εξακολουθούν να αμείβονται πλουσιοπάροχα την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία των Ελλήνων εξοντώνεται από τα σκληρά μέτρα λιτότητας και περικοπών μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, αφού στην ουσία πρόκειται για καλοπληρωμένα στελέχη τραπεζών. Οι κοινωνίες βρίσκονται υπό κατοχή. Το "1984" συμβαίνει εδώ και τώρα και είναι χειρότερο από τη φαντασία, γιατί επιβάλλεται ύπουλα, οι κοινωνίες συναινούν προκειμένου να κυριαρχήσει.

Όμως το "καθεστώς" κατάφερε κάτι ακόμα χειρότερο, κατάφερε να μας κάνει να παίζουμε το παιχνίδι όλο και περισσότερο με τους δικούς του όρους. Όσο και αν μισούμε τους τραπεζίτες, τα golden boys, τους κερδοσκόπους και τους αεριτζίδες, που φόρτωσαν τα σπασμένα στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, έχουμε μάθει να μιλάμε με αριθμούς, όπως θέλουν αυτοί και οι οικονομολόγοι της "νέας οικονομίας", οι πιστοί στρατιώτες του καθεστώτος. Κοντεύουμε να γίνουμε ειδικοί στα οικονομικά, μέσα από την πλύση εγκεφάλου που εξαπολύουν καθημερινά τα καθεστωτικά φερέφωνα. Το "καθεστώς" επιχειρεί να διαμορφώσει κοινωνίες πραγματιστών που με έναν κυνικό ψευδοορθολογισμό θα είναι έτοιμες να οδηγηθούν στην αυτοχειρία για "ένα καλύτερο αύριο". Γι'αυτό άλλωστε όποιος τολμάει, στα πάνελ των τραπεζοκρατούμενων καναλιών, να μιλήσει για ανθρώπους και δυστυχία, καταντάει σχεδόν γραφικός, πολλές φορές αντιμετωπίζεται και με μια συγκαλυμμένη ειρωνεία, γιατί τα καλοπληρωμένα στελέχη απαιτούν να μιλήσει με τη γλώσσα τους, με αριθμούς και στοιχεία. Τι θα γίνει αν δεν πάρουμε τόσα δισ.; Που θα τα βρείτε τα λεφτά; Πόσο θα μεγαλώσει το έλλειμμα; Πόσο θα είναι το ΑΕΠ και το χρέος την τάδε χρονιά;

Όμως και οι πολίτες διαδηλώνουν στους δρόμους με αιτήματα που ανήκουν σε αυτό το "καθεστώς". Όσο η μεσαία τάξη αυτοκαταστρέφεται, όσο διεκδικεί πράγματα με τους όρους του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος, τόσο περισσότερο αυτό θα επικρατεί και θα επιβάλει τους όρους του, παγιδεύοντας τις κοινωνίες μέσα σε ένα φαύλο κύκλο πολιτισμικής παρακμής.

Παραδόξως, άκουσα τους προβληματισμούς των Μπαντιού και Κοτζιά μέσα από συνεντεύξεις και παρουσίες τους στην τηλεόραση. Διότι η συσκευή προπαγάνδας έχει μερικές φορές και καλά πράγματα για να δεις και να ακούσεις. Παραδόξως, υποστηρίζω ότι πρέπει να βλέπουμε τις ειδήσεις των καλοπληρωμένων μεγαλοδημοσιογράφων και τις στημένες τηλεοπτικές τους εκπομπές, όχι βέβαια για να αναπαράγουμε αυτά που λένε, αλλά για να εκπαιδευτούμε ώστε να ξεσκεπάζουμε τα ψέματα, τις υπερβολές και τις αντιφάσεις τους. Και δεν χρειάζεται κανείς να είναι ιδιαίτερα έξυπνος για να το κάνει. Απλά χρειάζεται να επιστρατεύσει την κοινή λογική και να επαναφέρει την κριτική σκέψη. Διότι με τη βοήθεια της κριτικής σκέψης που σήμερα είναι σχεδόν νεκρή, θα καταλάβουμε ότι αυτός ο κυνικός πραγματισμός είναι μια τρέλα, ότι ο ψευδοορθολογισμός τους είναι όντως ψεύτικος και στην ουσία πρόκειται για παραλογισμό. Έτσι θα αρχίσουμε τον πόλεμο ενάντια στο "1984" που ζούμε σήμερα.

05 November, 2012

A new doctrine with an old recipe

by system failure

The policy of austerity and absolute commitment to the fiscal discipline imposed on the eurozone states, seems to fail completely. Not only does not give any sign of hope for the future, but neither improves the economies of the states, but worsens them instead. Unemployment in Greece and Spain has broken every record while the picture even in the most developed countries does not seem to improve.

The similarities with the period that followed the Great Depression in US in 1929 is, one might say, shocking. The gap between rich and poor is widening, while extreme nationalism is gaining ground in Europe despite the great suffering that brought in the past. If history is repeated, we should, unfortunately, expect new major upheavals and conflicts worldwide, towards the end of this decade or at the beginning of the next one. But today, there are also some differences from the Interwar period. The most significant are, the great expansion of the middle class in the West, the economic growth of the developing countries, and the full deregulation of the free market as well as the rapid transfer of capital globaly with the help of technology.

We experiencing the paradox of a totalitarianism which manages to spread despite the destruction that brings. The collective memory that works in societies currently prevents major conflicts, but the new doctrine of globalization, adjusted to the big banks and corporations, is using the old tested recipe of "divide and rule", to impose the final victory of this totalitarianism.

The divided middle class is a key weapon that is used by the new doctrine. Within states, conflicting interests of the middle class groups are mobilized, as a result mainly of the current crisis. Typical examples in Greece are, the controversy between hotel owners and hotel staff about the salary reductions of the last, pharmacists and patients, private sector and public sector employees about the different levels of wages and different risk of firing, unions that remain attached to defend exclusively their own interests. A typical recent example is the judiciary, which due to the new cuts in their wages are threatening with new strikes, while they don't seem that they care to contribute in serious issues for the Greek society like the possibility of audit of public debt, or, the deep investigation of a plethora of serious scandals concerning the Greek political class. As long as there are conflicting interests within the middle class, massive street protests are ineffective.

At an international level, the middle classes of countries are divided by stereotypes which the mouthpieces of the new doctrine build. Recent examples are the characteristics that are given to the peoples of the eurozone periphery, such as lazy, PIGS, etc., while in southern Europe, the perception that Germany continues to benefit from the crisis becomes quite popular. All these crude generalities which are spreading by the mouthpieces of the new doctrine, are aiming to prevent a possible dynamic mass mobilization of the middle class across Europe, which could be crusial for the termination of policies that the new doctrine promotes.

Additionaly, the argument of the new doctrine that the West cannot compete against the very cheap labor of China, India and South-East Asia, manages to maintain the phobia between the peoples of the West and those of the developing countries, as workers in Western countries gradually loose all labor rights, while workers in developing countries want to conquer benefits that they couldn't afford for decades and which capitalism "promises" for a better life. The paradox is that, workers in most developing countries are working for starvation wages and under totally unacceptable conditions, waiting patiently for this "promise" of capitalism, since many of them in many regions, have experienced also at first hand the authoritarianism of the Soviet Communism.

The economic indexes in some developing countries are rising but most people suffer. Capitalism is trying to "redeem" the peoples of developing countries while simultaneously attempting to create new tanks of consumers in an effort to survive, but the financial capitalism-casino creates bubbles that burst much faster than the growth of the real economy around the world. Only two things can survive in this outrageous situation: banks and multinational corporations. Nation states are deconstructed gradually and most of the small-medium businesses - although faithful to capitalism - eventually disapear or at best redeemed, because it's impossible to withstand the competition.

But there also other areas of conflict which the new doctrine feeds and exploits. In the market's arena, capitalism-casino creates the illusion that everyone has the opportunity to participate equally. A significant part of the middle class is gambling in the stock markets and finally self-destructed or redeemed, but some never loose, because even when the financial storm comes, they are rescued by the governments with taxpayers' money. A characteristic example is the independent holders of the Greek government bonds that lost their money during the debt crisis, while the big Greek and European banks that are exposed, either secured their money through the terms of the new loan to the Greek state, or, rescued with bailout packages of billions.

The new doctrine exploits also the ideological polarization that grows in times of crisis. A characteristic example in Greece is the rise of the radical Left and extreme Nationalism. The rhetoric which is used by the anti-memorandum opposition parties regarding the debt crisis is almost identical. If someone could hide the logo in their announcements it would be hard to understand whether the announcement comes from a Left-wing, Right-wing or extreme Nationalist party. However, all these parties are giving absolute priority to defend their ideology and spend their effords in conflicts between them, putting, quite often, their struggle against the policies of troika's memorandum in second place. It is characteristic that, in a period of such a wild economic war, even the moderate parties (mainly SYRIZA and Indepentent Hellenes), have difficulties to meet and form a solid united front against the policies which eliminate the society.

Capitalism has succeeded in maximizing the middle class in the West, but now, it's most horrible mutation, exploits the large heterogeneity of the middle class - which was well hidden beneath a veil of fake prosperity - in order to survive and totally dominate. This new mutation of capitalism, either will be able to create new tanks of consumers and therefore survive through a global cultural totalitarianism, or, through its frenzied course, will eliminate the middle class, violate its "promise" for a better life, and eventually, destroy itself.

04 November, 2012

Το νέο δόγμα που εφαρμόζει μια παλιά συνταγή

του system failure

Η πολιτική αυστηρής λιτότητας και προσήλωσης στην δημοσιονομική πειθαρχία που επιβάλλεται στα κράτη της ευρωζώνης φαίνεται ότι αποτυγχάνει πλήρως. Όχι μόνο δεν δίνει κανένα σημάδι ελπίδας για το μέλλον, αλλά ούτε και βελτιώνει τις οικονομίες των κρατών, αντίθετα τις χειροτερεύει. Η ανεργία σε Ελλάδα και Ισπανία έχει σπάσει κάθε ρεκόρ, ενώ, η εικόνα ακόμα και στις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες της ευρωζώνης δεν φαίνεται να βελτιώνεται.

Οι ομοιότητες με την περίοδο η οποία ακολούθησε μετά το μεγάλο κραχ στην Αμερική το 1929 είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, ανατριχιαστικές. Το χάσμα μεταξύ φτωχών και πλουσίων βαθαίνει, ενώ ο ακραίος εθνικισμός κερδίζει έδαφος σε όλη την Ευρώπη παρά τις μεγάλες συμφορές που επέφερε στο παρελθόν. Αν η ιστορία επαναληφθεί, θα πρέπει δυστυχώς, να περιμένουμε νέες μεγάλες αναταραχές και συγκρούσεις παγκοσμίως, προς το τέλος αυτής της δεκαετίας ή στις αρχές της επόμενης. Όμως, υπάρχουν σήμερα και ορισμένες διαφορές σε σχέση με την περίοδο του μεσοπολέμου. Οι κυριότερες από αυτές είναι η διόγκωση της μεσαίας τάξης στην Δύση, η οικονομική άνοδος των αναπτυσσόμενων χωρών, καθώς και η πλήρης απελευθέρωση και απορρύθμιση της αγοράς και η ταχεία μεταφορά κεφαλαίων με τη βοήθεια της τεχνολογίας.

Βιώνουμε το παράδοξο ενός ολοκληρωτισμού ο οποίος καταφέρνει και εξαπλώνεται παρά την καταστροφή που επιφέρει. Οι συλλογική μνήμη που λειτουργεί στις κοινωνίες, αποτρέπει προς το παρόν τις μεγάλες συγκρούσεις, αλλά το νέο δόγμα της παγκοσμιοποίησης κομμένης και ραμμένης στα μέτρα των μεγάλων τραπεζών και εταιριών, χρησιμοποιεί την παλιά και δοκιμασμένη συνταγή του "διαίρει και βασίλευε", ώστε να επιβάλλει την τελική επικράτηση αυτού του ολοκληρωτισμού.

Η διασπασμένη μεσαία τάξη είναι ένα βασικό όπλο που χρησιμοποιεί το νέο δόγμα. Σε τοπικό επίπεδο κινητοποιούνται, με αφορμή την οικονομική κρίση, αντικρουόμενα συμφέροντα ομάδων της μεσαίας τάξης εντός των κρατών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα στην Ελλάδα, είναι η διαμάχη ξενοδόχων και ξενοδοχειακών υπαλλήλων με αφορμή τις μειώσεις μισθών των τελευταίων, φαρμακοποιών και ασθενών, εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα και εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα με αφορμή τις αμοιβές αλλά και τον διαφορετικό βαθμό κινδύνου απόλυσης, συντεχνίες που μένουν προσκολλημένες στην υπεράσπιση αποκλειστικά των δικών τους συμφερόντων. Μέσα στη θύελλα των περικοπών, χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα αποτελούν οι δικαστικοί, που εν όψει νέων περικοπών στους μισθούς τους απειλούν με κινητοποιήσεις, χωρίς να μοιάζουν διατεθειμένοι να ενεργήσουν αποφασιστικά για θέματα που καίνε την Ελληνική κοινωνία όπως η δυνατότητα λογιστικού ελέγχου του δημοσίου χρέους και η πληθώρα σκανδάλων που αφορούν την Ελληνική πολιτική τάξη και που αποκαλύπτονται όλο και πιο συχνά τελευταία. Όσο υπάρχουν τα αντικρουόμενα συμφέροντα μέσα στην μεσαία τάξη, οι μαζικές διαδηλώσεις στους δρόμους είναι δώρο άδωρο.

Σε υπερεθνικό επίπεδο, η μεσαίες τάξεις των χωρών διχάζονται από στερεότυπα που διαδίδουν τα φερέφωνα του νέου δόγματος. Πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν η απόδοση χαρακτηριστικών στους λαούς της περιφέρειας της ευρωζώνης, όπως τεμπέληδες, PIGS κ.λ.π., ενώ στις χώρες του Ευρωπαϊκού νότου διαδίδεται η αντίληψη ότι η Γερμανία συνεχίζει να επωφελείται από την κρίση. Όλες αυτές οι σκόπιμα χονδροειδείς γενικεύσεις που διαδίδονται από τα φερέφωνα του νέου δόγματος, έχουν σαν στόχο την αποτροπή μιας πιθανής δυναμικής μαζικής κινητοποίησης της μεσαίας τάξης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η οποία θα μπορούσε να αποβεί καθοριστική για την κατάργηση των πολιτικών που προωθεί το νέο δόγμα.

Αλλά και το επιχείρημα του νέου δόγματος, ότι η Δύση δεν είναι ανταγωνιστική απέναντι στα πολύ φθηνά μεροκάματα της Κίνας, Ινδίας και ΝΑ Ασίας βοηθάει και στην διατήρηση των φοβιών ανάμεσα στους λαούς της Δύσης και αυτούς των αναπτυσσόμενων χωρών, καθώς οι εργαζόμενοι στις χώρες της Δύσης χάνουν σταδιακά όλα τα εργασιακά κεκτημένα, ενώ οι εργαζόμενοι στις αναπτυσσόμενες χώρες θέλουν να κατακτήσουν όλα όσα στερήθηκαν τόσες δεκαετίες, με την "υπόσχεση" του καπιταλισμού για μια καλύτερη ζωή. Το παράδοξο είναι ότι οι εργαζόμενοι στις περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες δουλεύουν με μεροκάματα πείνας κάτω από άθλιες συνθήκες αναμένοντας καρτερικά αυτή την "υπόσχεση" του καπιταλισμού, καθώς πολλοί από αυτούς, σε αρκετές χώρες, έχουν βιώσει στο πετσί τους και τον αυταρχισμό του Σοβιετικού Κομμουνισμού.

Οι δείκτες σε ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες ευημερούν, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν. Ο καπιταλισμός προσπαθεί να "εξαγοράσει" τους λαούς των αναπτυσσόμενων χωρών ενώ επιχειρεί ταυτόχρονα να δημιουργήσει νέες δεξαμενές καταναλωτών στην προσπάθειά του να επιβιώσει, αλλά η χρηματιστηριακή οικονομία του καπιταλισμού-καζίνο δημιουργεί σε όλο τον πλανήτη φούσκες που σκάνε με ρυθμό πολύ πιο γρήγορο απ'ότι μπορεί να αναπτυχθεί ομαλά η πραγματική οικονομία. Μόνο δύο πράγματα μπορούν να επιβιώσουν μέσα σ'αυτή την εξωφρενική κατάσταση: οι τράπεζες και οι πολυεθνικές. Τα εθνικά κράτη αποδομούνται και οι περισσότερες, αν και πιστές στον καπιταλισμό, μικρομεσαίες επιχειρήσεις εξαφανίζονται, ή στην καλύτερη περίπτωση εξαγοράζονται, μη μπορώντας να αντέξουν τον ανταγωνισμό.

Όμως υπάρχουν και άλλα πεδία συγκρούσεων που το νέο δόγμα τροφοδοτεί και εκμεταλλεύεται. Σε επίπεδο αγορών, ο καπιταλισμός-καζίνο δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι οι πάντες έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν ισότιμα. Ένα σημαντικό κομμάτι της μεσαίας τάξης τζογάρει στα χρηματιστήρια και αυτοκαταστρέφεται ή εξαγοράζεται, κάποιοι όμως δεν χάνουν ποτέ, γιατί ακόμα και όταν έρθει η οικονομική θύελλα, διασώζονται από τις κυβερνήσεις με λεφτά των φορολογουμένων. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των ανεξάρτητων κατόχων ομολόγων Ελληνικού Δημοσίου που έχασαν τα λεφτά τους από την κρίση χρέους, ενώ οι μεγάλες Ελληνικές και Ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες, είτε εξασφάλισαν τα χρήματά τους με τους όρους του νέου δανεισμού, είτε διασώθηκαν με πακέτα δισεκατομμυρίων.

Το νέο δόγμα εκμεταλλεύεται και την ιδεολογική πόλωση που μεγαλώνει σε περιόδους κρίσεων. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα στην Ελλάδα είναι η άνοδος της ριζοσπαστικής αριστεράς και του ακραίου εθνικισμού. Η ρητορική που χρησιμοποιούν τα αντιμνημονιακά κόμματα της αντιπολίτευσης όσον αφορά την κρίση χρέους είναι σχεδόν πανομοιότυπη και αν κάποιος έκρυβε το λογότυπο στις ανακοινώσεις τους, δύσκολα θα καταλάβαινε αν πρόκειται για Αριστερό, Δεξιό ή ακραίο εθνικιστικό κόμμα. Όμως όλα αυτά τα κόμματα αναλώνονται στην σύγκρουση μεταξύ τους, δίνοντας την εικόνα ότι το κύριο μέλημά τους είναι να υπερασπιστούν με κάθε κόστος την ιδεολογία τους, βάζοντας, συχνά, σε δεύτερη μοίρα τον αγώνα τους κατά των πολιτικών του μνημονίου. Αυτό κάνει ευκολότερη τη δουλειά των φορέων του νέου δόγματος και της συνέχισης των πολιτικών λιτότητας και εξαθλίωσης της κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε μια περίοδο ενός τόσο άγριου οικονομικού πολέμου, ακόμα και οι Δεξιών καταβολών Ανεξάρτητοι Έλληνες που χαρακτηρίζονται από έναν πιο ήπιο εθνικισμό, δυσκολεύονται να συναντηθούν με τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να σχηματίσουν ένα συμπαγές ενιαίο μέτωπο κατά των πολιτικών της εξαθλίωσης.

Ο καπιταλισμός κατάφερε να γιγαντώσει την μεσαία τάξη στη Δύση, αλλά τώρα, η πιο φριχτή μετάλλαξή του, εκμεταλλεύεται την μεγάλη της ανομοιογένεια - που μέχρι τώρα ήταν καλά κρυμμένη κάτω από ένα πέπλο επίπλαστης ευημερίας - προκειμένου να διασωθεί και να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά. Η νέα αυτή μετάλλαξη του καπιταλισμού, είτε θα καταφέρει να δημιουργήσει νέες δεξαμενές καταναλωτών, επιβάλλοντας έναν παγκόσμιο πολιτισμικό ολοκληρωτισμό και κυριαρχώντας οριστικά, είτε, μέσα από την φρενήρη πορεία του, θα διαλύσει την μεσαία τάξη, θα αθετήσει τις "υποσχέσεις" για μια καλύτερη ζωή και τελικά θα αυτοκαταστραφεί.

29 October, 2012

Ambiguities, contradictions, stilted questions, but truths also

by system failure

No one would probably expect something new from the recent press conference of the Greek prime minister Antonis Samaras after the last EU summit in Brussels. But, though it may sound strange, through the usual ambiguities, contradictions and soft or even stilted questions, some truths came out loudly.

The first admission from the prime minister's mouth came out early, even before the questions of journalists. Referring to the three things that directly concern Greece, he said:

"The second was the financial union which concerns, among other things, the way of recapitalization of the banks, without burdening the borrowing of the countries. And this interest us greatly, because as you know, when this process is complete, Greece will have the opportunity to benefit from this too, thus reducing its debt."

The prime minister himself admits openly, with this statement, that the recapitalization of banks, at least the way that has been done until now, burdens the borrowing of the countries and increases their debt. A statement that stands fully opposed against the "necessity" of the bank recapitalization which is promoted from the government officials, mainstream economists and systemic journalists as a matter of life and death for the economy. Of course, he didn't explain why so many billions in bailouts were given to banks for the last five years, and why a large portion of the new dose of the loan to Greece will be given also for bank recapitalization.

The continuity of statements contains a glaring contradiction:

"In other respects, I had the opportunity to talk about Greece. And everyone recognized, everyone, without exception, that Greece has made great progress recently. And I pointed out that once the agreement is finalized with a positive report of the troika, should at all costs, quickly, directly, the disbursement of the dose to be expedited. Why? Because the Greek society and the Greek economy are at their limits. The "blood" of the economy called liquidity is zero.

Unemployment has become a nightmare. Extinguishes the right of young people, of children to have dreams. And every Greek, every day, goes through a personal drama. And I told them that "this is not Europe."

I also stressed that the progress that has been made is too great to be put sometimes in danger, through exaggerated statements or excessive requirements."

Therefore, starting his statement, the Greek prime minister claims that, everyone recognized the progress that Greece has done lately, while on the other hand he admits that the liquidity is at zero level, unemployment has become a nightmare, young people do not have dreams, and that every Greek goes through a personal drama every day. But right after that, he repeats that the progress that has been made is great! However, this glaring contradiction reveals completely the neoliberal perception for what progress means: progress means to improve the economic indexes even if one has to destroy people's lives. But the worst is that neither the economic indexes are improving in the experiment called "Greece"! Then who is gaining from this situation? We all know the answer: banks and all kinds of opportunists.

Next, it would be interesting to see a couple of possible stilted questions from the journalists:

Journalist: "It is the first time that you participate with the capacity of prime minister, Mr. president, at the EU summit, a very crucial meeting, in which, however, the issue of Greece was not on the agenda. What, exactly, the country achieved in this meeting, Mr. president? "

A. Samaras: "Well, those we discussed indeed have not been forwarded, if you like, for a specific country, and therefore to have an announcement. But I will tell you that generally what was discussed, was for me, as for many others, a vindication of our positions which we have taken a long time ago for the issue of the development. Namely, essentially opens the way for Greece to benefit from the development, which is now acknowledged by the EU itself as the first major issue.

Certainly, the second is that this reference, which is so positive for Greece, has been put while being out of the agenda, and this changes, if you like, the psychological climate and the mood."

The journalist points out the fact that, in this very crucial summit, the issue of Greece was out of the agenda, thus "opening the door" to the Greek prime minister, who answered that the positive reference for Greece was out of the agenda. A simple positive reference for the country was presented as a great achievement of the government, so great, that a whole question had to be spent for this matter while there are serious other matters which are related to the survival of the Greek citizens.

Journalist: "Mr. president, two weeks ago, Mrs. Merkel was in Athens and you had a detailed discussion. Two days ago you met her again at the European People's Party. Today you had again a meeting with her. Why do you have this obsession for Mrs. Merkel, which among other things can provide a base for political interpretations and misinterpretations. Namely, what more did you say, for example, today and why only with Mrs. Merkel and not another European leader, like - lets say - France's Mr. Hollande, from a big country also."

A. Samaras: "... And since you like to tell you the news, I invited to Athens Mr. Hollande, and he accepted to come with pleasure, I would say. And through the diplomatic way, a specific day of his visit will be finalized.

And I want to tell you also that, today, the Italian prime minister Mr. Monti, has answered to my invitation when I went to Rome to meet him and he said that he will also come to Athens with pleasure.

Both of them will come, I guess, over time, the dates for both will be determined by the so-called diplomatic chammels"

A completely unnecessary question, since, it had already leaked that Hollande accepted the proposal of Samaras to visit Greece. This question simply served to open another door for the Greek prime minister, so that with his "revelation" and the supposedly fresh news for his initiative to invite Hollande and Monti in Greece, show that he is not attached to the German policies.

In another question, the journalist asks about what the prime minister intends to tell to Greek citizens for the new cruel measures of 13 billion and how will persuade MPs to vote for them, Samaras answers with generalities like "I'm not satisfied", "the Greek people should not pay for public trains' organization", "we are a government who is fighting", "we must show that we are the first who fight and care about the common goal" etc. An answer which is irrelevant to the journalist's question. The only words that we could find that they had probably something to do with the question is that "Those which we have to do, should perhaps have done them a long time ago, many of them on our own, without someone to ask us. I believe sometimes we have to do more than those which our contractual obligations require.", implying that, since we didn't do what we had to do until now, the Greek society must be punished hard and bleed. The Greek politicians of course, despite their huge responsibilities, always stay out of the punishment, as if they are not part of the Greek society.

Another revelation through prime minister's mouth, comes from the answer to the following question:

Journalist: "Mr. President, I would like you to explain where this optimism concerning the release of the dose is based, given that the IMF has a rather different approach to debt sustainability.

Secondly, how all the analysis for the progress of this viability are based on improved benefits for growth, when there was no such a prospering scenario in the past?

And thirdly, because we talk about growth, what was specifically decided for growth today?"

Among other things, Samaras stated that:

"120 billion will come from the European Investment Bank, 120 billion is the total new amount, which can be tapped. The European Investment Bank increases its own capital by 10 billion and thus increases leverage with a 1 over 6 to 60 billion which they can give in one year, so in 3 years can give extra 180 billion, additionaly, where mostly? To the medium-small businesses.Why to the SMB, I say small, small and medium businesses, which mainly need liquidity."

The Greek citizens lately are hearing everyday millions and billions for various purposes, either being cuts, new taxes, all kinds of fines, amounts that have escaped abroad from big tax-fraudsters, bailout packages for banks, or promises to restart the economy. The truth is that we lost the sence of numbers. So it would be useful to clarify, what all these billions are, which the Greek prime minister announced. Certainly it is the program that has already been voted in the European summit on June 29 this year. Certainly all these billions are not of course only for Greece, but for the whole European small-medium bussiness sector. Specifically, the amount that the European Investment Bank announced for the Greek small-medium bussiness sector by 2015 is 1.4 billion. But this is an opportunity to compare the numbers: the maximum amount that the European Investmen Bank is willing to give for the whole European small-medium bussiness sector is 180 billions for 3 years, while only the Greek banking sector has received more than 200 billions in bailout packages for the last 5 years. Further comments are unnecessary.

But the other revelation of the Greek prime minister comes below:

"But let me tell you also, that here was made, in paragraph 9 of the final outcome text, something very important too. Because the European Council asked quickly for those provisions to be adopted, ie through the harmonization of the national contexts of each country to guarantee deposits. That is, in essence, has been passed in paragraph 9 for the first time, the proposal that had been pending in the air, of Monti, to guarantee deposits."

That is, essentially, the Greek prime minister admitted that there was no provision to secure the deposits so far, even at a European level, and hence, the central argument of securing the deposits - which is used as an alibi for all these packages of billions given to the banks - supported very often by the government officials, mainstream economists and systemic journalists, is just a lie.

But, anyway, there is no diference from such decisions. The dominance of the big banks has been secured completely through the last action of the bankers Monti and Draghi, as, they are providing direct funding without the "disturbing" supervision of the eurozone member-states and at the taxpayers' expense, while also they get complete control of the flow and the print of new money across the whole eurozone through the European Central Bank which is converted to a similar Federal Reserve of Europe.

The statements of the Greek prime minister had just officially confirmed the total commitment of the European leaders to this failed economic model that serves exclusively the interests of banks and large corporations and sends to misery millions of European citizens.

22 October, 2012

Αοριστίες, αντιφάσεις, στημένες ερωτήσεις αλλά και αλήθειες

του system failure

Κανείς μάλλον δεν θα μπορούσε να περιμένει κάτι καινούργιο από την πρόσφατη συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά μετά την τελευταία σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες. Αλλά όσο και αν φαίνεται περίεργο, μέσα από τις συνήθεις αοριστίες, τις αντιφάσεις και τις ήπιες-χλιαρές έως στημένες ερωτήσεις βγήκαν, με κραυγαλέο μάλιστα τρόπο, και κάποιες αλήθειες.

Η πρώτη παραδοχή δια στόματος πρωθυπουργού έρχεται νωρίς, πριν ακόμα αρχίσουν οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Αναφερόμενος στα τρία πράγματα που ενδιαφέρουν άμεσα την Ελλάδα είπε:

"Το δεύτερο ήταν η χρηματοοικονομική ένωση που αφορά, μεταξύ άλλων, το πώς θα ανακεφαλαιοποιούνται οι τράπεζες, χωρίς να επιβαρύνεται ο δανεισμός των κρατών. Και αυτό μας ενδιαφέρει εξαιρετικά, γιατί όπως καταλαβαίνετε, όταν θα ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, θα δοθεί η δυνατότητα να επωφεληθεί και η Ελλάδα από αυτό, μειώνοντας έτσι και το χρέος της."

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός παραδέχεται ανοιχτά, με αυτή τη δήλωση, ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τουλάχιστον με τον τρόπο που γίνονταν έως τώρα, επιβαρύνει τον δανεισμό των κρατών και αυξάνει το χρέος τους. Μια δήλωση που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την καραμέλα της ανακεφαλαιοποίησης , που προβάλλεται έως και αυτή τη στιγμή από τους ίδιους τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, τους mainstream οικονομολόγους και τους συστημικούς δημοσιογράφους, ως ζήτημα ζωής και θανάτου για την οικονομία. Φυσικά, δεν εξήγησε για ποιο λόγο δόθηκαν τόσα πακέτα διάσωσης δισεκατομμυρίων στις τράπεζες εδώ και πέντε χρόνια και γιατί από τη νέα δόση του δανείου προς την Ελλάδα ένα μεγάλο μέρος θα διατεθεί και πάλι για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Η συνέχεια των δηλώσεων περιέχει μια κραυγαλέα αντίφαση:

"Κατά τα άλλα, μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω για την Ελλάδα. Και όλοι αναγνώρισαν, όλοι ανεξαιρέτως, ότι η Ελλάδα έχει κάνει μεγάλη πρόοδο τελευταία. Και επεσήμανα ότι μόλις ολοκληρωθεί η συμφωνία και υπάρξει θετική έκθεση της τρόικας, θα πρέπει πάση θυσία, γρήγορα, άμεσα, να επισπευθεί η εκταμίευση της δόσης. Γιατί; Γιατί η ελληνική κοινωνία και η ελληνική οικονομία βρίσκονται στα όριά τους. Το «αίμα» της οικονομίας που λέγεται ρευστότητα είναι στο μηδέν.

Η ανεργία έχει γίνει εφιαλτική. Σβήνει το δικαίωμα των νέων, των παιδιών να έχουν όνειρα. Και ο κάθε Έλληνας, κάθε ημέρα, περνάει ένα προσωπικό δράμα. Και τους είπα ότι «αυτό δεν είναι Ευρώπη».

Υπογράμμισα ακόμη ότι η πρόοδος που έχει γίνει είναι πολύ μεγάλη για να εκτίθεται καμιά φορά σε κίνδυνο, από υπερβολικές δηλώσεις ή από υπερβολικές απαιτήσεις. Και προειδοποίησα ότι, όσο συνεχίζεται η ύφεση και η άνοδος της ανεργίας, τροφοδοτείται –κυρίως από την ανεργία- ο εξτρεμισμός και ο λαϊκισμός, καταστάσεις οι οποίες, ως φαινόμενα πολιτικά – είναι απαράδεκτα- και για την Ελλάδα και βεβαίως για την Ευρώπη."

Δηλαδή, στην αρχή ο πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι, ενώ όλοι αναγνώρισαν ότι η Ελλάδα έχει κάνει μεγάλη πρόοδο τελευταία, παρόλα αυτά παραδέχεται ότι η ρευστότητα είναι στο μηδέν, ότι η ανεργία έχει γίνει εφιαλτική, ότι οι νέοι δεν έχουν όνειρα και ότι ο κάθε Έλληνας περνάει κάθε μέρα ένα προσωπικό δράμα. Αλλά αμέσως μετά επαναλαμβάνει και πάλι ότι η πρόοδος που έχει γίνει είναι πολύ μεγάλη! Και όμως, μέσα από αυτή την κραυγαλέα αντίφαση, αποκαλύπτεται πλήρως η νεοφιλελεύθερη αντίληψη για το τι σημαίνει πρόοδος: πρόοδος είναι η βελτίωση των δημοσιονομικών δεικτών ακόμα και αν αυτό καταστρέφει τις ζωές των ανθρώπων. Αλλά το χειρότερο είναι ότι ούτε και οι δημοσιονομικοί δείκτες βελτιώνονται στο πείραμα "Ελλάδα"! Τότε γιατί γίνονται όλα αυτά; Ποιος βγαίνει κερδισμένος; Την απάντηση την ξέρουμε ήδη: οι τράπεζες και οι παντός είδους καιροσκόποι.

Περνώντας στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων θα είχε ενδιαφέρον καταρχήν να δούμε κάποια παραδείγματα που θα μπορούσαν να "δείχνουν" στημένες ερωτήσεις:

Δημοσιογράφος: "Είναι η πρώτη φορά που μετέχετε με την ιδιότητα του Πρωθυπουργού, κ. Πρόεδρε, στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε., μια πολύ κρίσιμη Σύνοδο, η οποία, παρόλα αυτά, δεν είχε στην ατζέντα της το θέμα της Ελλάδας.Τι ακριβώς είναι αυτό που πέτυχε η χώρα σε αυτή τη Σύνοδο, κ. Πρόεδρε;"

Α. Σαμαράς: "Κοιτάξτε, πράγματι αυτά που συζητήθηκαν δεν είχαν, αν θέλετε, δρομολογηθεί για κάποια συγκεκριμένη χώρα, για να βγει κάποια ανακοίνωση. Θα σας πω όμως γενικότερα ότι αυτό το οποίο συζητήθηκε ήταν για μένα, όπως και για πολλούς άλλους, μια δικαίωση των θέσεών μας που από καιρό έχουμε πάρει για το ζήτημα της ανάπτυξης. Δηλαδή, ανοίγεται ο δρόμος ουσιαστικά για να επωφεληθεί η Ελλάδα από την ανάπτυξη, την οποία πλέον αναγνωρίζει ότι είναι το πρώτο μεγάλο ζητούμενο η ίδια η Ε.Ε.

Ασφαλώς, το δεύτερο είναι ότι εκτός ημερησίας διατάξεως μπήκε αυτή η αναφορά, η τόσο θετική, για την Ελλάδα, που αλλάζει, αν θέλετε, και το κλίμα το ψυχολογικό και τη διάθεση."

Ο δημοσιογράφος τονίζει το γεγονός ότι η πολύ κρίσιμη σύνοδος δεν είχε στην ατζέντα της το θέμα της Ελλάδας στρώνοντας το χάλι στον πρωθυπουργό που απάντησε ότι η θετική αναφορά για την Ελλάδα μπήκε εκτός ημερησίας διάταξης. Μια απλή θετική αναφορά για τη χώρα παρουσιάζεται έτσι ως μέγα επίτευγμα της κυβέρνησης, τόσο, ώστε να αξίζει να ξοδευτεί μια ολόκληρη ερώτηση για το θέμα αυτό τη στιγμή που υπάρχουν ένα σωρό άλλα καυτά ζητήματα που έχουν να κάνουν με την επιβίωση των Ελλήνων πολιτών.

Δημοσιογράφος: "Κύριε Πρόεδρε, πριν από δύο εβδομάδες περίπου, η κ. Merkel ήταν στην Αθήνα που τα είπατε και εκτεταμένα. Προχθές, τη συναντήσατε ξανά στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Σήμερα είχατε ξανά συνάντηση μαζί της. Γιατί αυτή η εμμονή με την κ. Merkel, η οποία ξέρετε μπορεί να δώσει και βάση για πολιτικές ερμηνείες και παρερμηνείες. Δηλαδή, τι περισσότερο είπατε, για παράδειγμα, σήμερα και γιατί μόνο με την κ. Merkel και όχι με κάποιον άλλο Ευρωπαίο ηγέτη, όπως –ας πούμε- ο κ. Hollande της Γαλλίας, επίσης μιας μεγάλης χώρας;"

Α. Σαμαράς: "...Και μια που θέλετε να σας πω και την είδηση, κάλεσα στην Αθήνα τον κ. Hollande, ο οποίος αποδέχθηκε να έρθει με μεγάλη χαρά, θα έλεγα. Και διά της διπλωματικής οδού θα καθοριστεί η συγκεκριμένη ημερομηνία της επίσκεψης του.

Όπως οφείλω να σας πω ότι σήμερα ο Ιταλός Πρωθυπουργός, κ. Monti, μου απάντησε στην πρόσκληση που του είχα κάνει όταν ήμουν στη Ρώμη για να τον δω και μου είπε ότι και αυτός με μεγάλη χαρά θα έρθει στην Αθήνα.

Θα έρθουν και οι δύο, υποθέτω, το προσεχές διάστημα και οι ημερομηνίες και για τους δυο θα καθοριστούν δια της λεγομένης «διπλωματικής οδού»."

Εντελώς περιττή η ερώτηση αφού είχε ήδη διαρρεύσει η είδηση ότι ο Ολάντ δέχθηκε την πρόταση του Σαμαρά για επίσκεψη στην Ελλάδα. Χρησίμευσε απλά για να στρωθεί άλλο ένα χαλί στον Σαμαρά ώστε με την "αποκάλυψή" του και την δήθεν φρέσκια είδηση για την πρωτοβουλία του να καλέσει τους Ολάντ και Μόντι στην Ελλάδα, να φανεί ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι προσκολλημένος στη Γερμανική πολιτική και στο Γερμανικό άρμα.

Σε μια άλλη ερώτηση δημοσιογράφου για το τι σκοπεύει να πει ο πρωθυπουργός στους Έλληνες πολίτες για τα νέα βάρβαρα μέτρα 13 δισ. αλλά και πως θα πείσει τους βουλευτές να τα ψηφίσουν, ο Σαμαράς απαντάει με αοριστίες του τύπου "δεν είμαι ικανοποιημένος", "πρέπει να μην πληρώνει ο Ελληνικός λαός τον ΟΣΕ", "είμαστε κυβέρνηση η οποία αγωνίζεται", "να δείξουμε ότι πρώτοι εμείς αγωνιζόμαστε και πονάμε για τον κοινό σκοπό" κ.λ.π. Καμία σχέση δηλαδή με το ερώτημα του δημοσιογράφου. Τα μόνα λόγια στα οποία θα μπορούσαμε να βρούμε κάποια σχέση με το ερώτημα είναι ότι "Αυτά τα οποία πρέπει να κάνουμε, έπρεπε ίσως να τα είχαμε κάνει από καιρό, πολλά από αυτά και μόνοι μας, χωρίς να μας τα ζητήσει κανένας. Πιστεύω ότι καμιά φορά έχουμε να κάνουμε περισσότερα και από εκείνα που απαιτούν οι συμβατικές μας υποχρεώσεις.", υπονοώντας ότι αφού δεν κάναμε αυτά που έπρεπε μέχρι τώρα, πρέπει η Ελληνική κοινωνία να τιμωρηθεί σκληρά, να ματώσει. Φυσικά οι πολιτικοί με τις τεράστιες ευθύνες μένουν πάντα εκτός τιμωρίας λες και αυτοί δεν είναι κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας.

Μια άλλη αποκάλυψη δια στόματος πρωθυπουργού έρχεται μέσα από την απάντησή του στην παρακάτω ερώτηση:

Δημοσιογράφος: "Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να μας εξηγήσετε πού εδράζεται αυτή η αισιοδοξία για την εκταμίευση της δόσης, δεδομένου ότι το ΔΝΤ μάλλον έχει μια διαφορετική προσέγγιση για τη βιωσιμότητα του χρέους.

Δεύτερον, πώς όλες οι αναλύσεις για την εξέλιξη αυτής της βιωσιμότητα βασίζονται σε καλύτερες παροχές για την ανάπτυξη, τη στιγμή που δεν έχει ευοδωθεί ένα τέτοιο σενάριο στο παρελθόν;

Και τρίτον, μιας και μιλάμε για την ανάπτυξη, τι αποφασίστηκε συγκεκριμένα για την ανάπτυξη σήμερα;"

Μεταξύ άλλων, ο Σαμαράς αναφέρει ότι:

"120 δισ. θα βγουν από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, 120 δισ. είναι το συνολικό καινούργιο ποσό, το οποίο μπορεί να βγει. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων αυξάνει το δικό της κεφάλαιο κατά 10 δισ. και επομένως αυξάνει με μια μόχλευση 1 επί 6 σε 60 δισ. αυτά τα οποία μπορεί να δίνει σε ένα χρόνο, άρα σε 3 χρόνια μπορεί να δώσει 180 δισ. επιπλέον, που κυρίως; Στους μικρομεσαίους. Γιατί στους μικρομεσαίους εγώ λέω μικρές, μικρότερες και μεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν ανάγκη κυρίως από ρευστότητα.”

Επειδή τώρα τελευταία έχουμε χάσει τη μπάλα με τα εκατομμύρια και τα δισεκατομμύρια που ανακοινώνουν κάθε τόσο, καλό θα ήταν να διευκρινίσουμε ότι τα δισεκατομμύρια που αράδιασε εδώ ο Σαμαράς δεν αφορούν βέβαια αποκλειστικά την Ελλάδα (προς αποφυγή παραξηγήσεων). Και βέβαια πρόκειται για το πρόγραμμα που έχει ήδη ψηφιστεί στη σύνοδο της 29ης Ιουνίου. Συγκεκριμένα, το ποσό που ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για την Ελλάδα και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις έως το 2015 είναι 1,4 δισ. ευρώ. Αλλά με την ευκαιρία, θα είχε ενδιαφέρον να κάνουμε μια σύγκριση του μέγιστου ποσού που προτίθεται να δώσει η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, δηλ. τα 180 δισ. ευρώ για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε όλη την Ευρώπη για την επόμενη τριετία, με τα πακέτα διάσωσης που έλαβαν την τελευταία πενταετία σε ρευστό και εγγυήσεις μόνο οι Ελληνικές τράπεζες τα οποία ξεπερνούν τα 200 δισ. ευρώ. Περαιτέρω σχόλια είναι περιττά.

Αλλά η άλλη αποκάλυψη του πρωθυπουργού ερχεται παρακάτω:

Αλλά επιτρέψτε μου να σας πω, επίσης, ότι εδώ πέρα έγινε στην παράγραφο 9 του τελικού κειμένου συμπερασμάτων, και κάτι το πολύ σημαντικό. Γιατί το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζήτησε γρήγορα να εγκριθούν εκείνες οι διατάξεις, μέσα δηλ. από την εναρμόνιση εθνικών πλαισίων της κάθε χώρας για την εγγύηση των καταθέσεων. Δηλαδή, στην ουσία μπήκε μέσα από την παράγραφο 9 για πρώτη φορά, η πρόταση εκείνη που είχε μείνει μετέωρη στον αέρα, του Monti, για εγγύηση καταθέσεων.”

Δηλαδή, ουσιαστικά, ο πρωθυπουργός παραδέχεται ότι δεν υπήρχε καμία πρόβλεψη για διασφάλιση των καταθέσεων έως τώρα , ούτε καν σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, και άρα, το κεντρικό επιχείρημα της διασφάλισης των καταθέσεων, ως άλλοθι για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που διέδιδαν καθημερινά οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, οι mainstream οικονομολόγοι και οι συστημικοί δημοσιογράφοι, ήταν απλά ένα ψέμα.

Αλλά ούτε και τώρα αλλάζει η ουσία μέσα από τέτοιες αποφάσεις. Η κυριαρχία των μεγάλων τραπεζών έχει διασφαλιστεί πλήρως με τις τελευταίες παρεμβάσεις των τραπεζιτών Μόντι και Ντράγκι καθώς αφενός εξασφαλίζουν απευθείας χρηματοδότηση χωρίς την "ενοχλητική" εποπτεία των κρατών της ευρωζώνης και σε βάρος των φορολογουμένων, αφετέρου παίρνουν εξολοκλήρου τον έλεγχο της ροής και του τυπώματος χρήματος σε όλη την ευρωζώνη μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που μετατρέπεται σε μια ανάλογη Fed επί Ευρωπαϊκού εδάφους.

Οι δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού απλά επιβεβαίωσαν και επισήμως την αμετάκλητη προσήλωση των Ευρωπαίων ηγετών στο παρών αποτυχημένο οικονομικό μοντέλο, που εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα των τραπεζών και των μεγάλων εταιριών και οδηγεί στην εξαθλίωση εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες.

18 October, 2012

Ομπάμα-Ρόμνεϊ ντιμπέϊτ Νο2 : Άλλη μια σκηνοθετημένη παρωδία

του Barry Grey

17 Οκτ. 2012

O δεύτερος εθνικός τηλεοπτικός διάλογος μεταξύ του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα και του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του Μιτ Ρόμνεϊ, εξυπηρέτησε μόνο στο να υπογραμμίσει την υποκρισία και την εξαπάτηση που διαποτίζουν ολόκληρη την εκλογική διαδικασία.

Δύο εκπρόσωποι της επιχειρηματικής-χρηματοοικονομικής ελίτ που κυβερνά την Αμερική, ξόδεψαν σχεδόν δύο ώρες προσπαθώντας να προβληθούν ως οπαδοί του απλού ανθρώπου σε μια καλά σκηνοθετημένη παραγωγή. Ήταν οδυνηρό να το βλέπει κανείς και έπρεπε να προσπαθήσει πολύ για να μείνει ξύπνιος.

Όπως έχει γίνει ο κανόνας στην αμερικανική πολιτική, ήταν ένα «ντιμπέϊτ» χωρίς καμία συζήτηση ή ουσία, ένα κουρασμένο και άδειο τελετουργικό που σχεδιάστηκε για να αποκρύψει την αλήθεια και να δώσει στο κοινό χλωροφόρμιο.

Κάθε πτυχή της εκδήλωσης ήταν ενορχηστρωμένη και είχε ελεγχθεί. Το αποκαλούμενο "δημαρχειακό" περιβάλλον δεν είχε τίποτα να κάνει με ένα πραγματικό δούναι και λαβείν με τους απλούς ανθρώπους. Οι 82 άνθρωποι που κάθονταν στη σκηνή με τον Ομπάμα και τον Ρόμνεϊ είχαν επιλεγεί από την Gallup, την εταιρεία δημοσκοπήσεων, μέσα από τους λεγόμενους «αναποφάσιστους ψηφοφόρους" που κατοικούν στο Hempstead, περιοχή του Long Island, όπου διεξήχθη η συζήτηση.

Μετά από μια πρόβα το πρωί της εκδήλωσης, οι 82 – διαλεγμένοι δια χειρός – ψηφοφόροι, υπέβαλλαν τις ερωτήσεις τους στην συντονίστρια, Candy Crowley του CNN, η οποία στη συνέχεια αποφάσισε ποια ερωτήματα θα υποβάλλονταν επιλέγοντας ποιοι από τους 82 θα μιλούσαν. Τα μικρόφωνα των ανθρώπων που έκαναν τις ερωτήσεις έκλειναν αυτόματα αμέσως μετά την υποβολή του ερωτήματος.

Και οι δύο υποψήφιοι επικαλέστηκαν τελετουργικά την Αμερικανική "μεσαία τάξη", η οποία έχει σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί, καθώς εκατομμύρια έχουν περάσει στις κατηγορίες της εργατικής τάξης της οποίας την ύπαρξη κανένας υποψήφιος δεν αναγνώρισε. Δήλωσαν επανειλημμένα τη δέσμευσή τους για την βελτίωση της θέσης της «μεσαίας τάξης», αποκρύπτοντας τα σχέδια που εκπονήθηκαν από τους Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους για μετά τις εκλογές, να περικόψουν δραστικά, βασικά κοινωνικά προγράμματα από τα οποία εξαρτώνται δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι.

Κανένας υποψήφιος δεν εξέτασε σοβαρά την καταστροφική κατάσταση της Αμερικανικής κοινωνίας που πλανάται στο παρασκήνιο. O Ρόμνεϊ ανέφερε την αύξηση της φτώχειας και την συνεχιζόμενη μαζική ανεργία μόνο ως επιχειρήματα κατά του αξιωματούχου. Ο Ομπάμα ποτέ δεν τα αναγνώρισε.

Ένας βασικός σκοπός του θεάματος, ήταν να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν θεμελειώδεις διαφορές στις πολιτικές μεταξύ των δύο υποψηφίων και των κομμάτων τους, ενώ δεν υπάρχει καμμία. Οι πολιτικές διαφορές μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων αντανακλούν δευτερεύουσες διαφορές τακτικής εντός της κυρίαρχης ολιγαρχίας.

Η πρώτη ερώτηση και οι απαντήσεις των υποψηφίων έδωσαν το στίγμα για τη συνέχεια της βραδιάς. Ένας 20χρονος φοιτητής είπε ότι τον είχαν πει ότι είχε λίγες πιθανότητες να βρει δουλειά μετά την αποφοίτησή του και ρώτησε τι θα μπορούσαν να του πουν οι υποψήφιοι για να τον διαβεβαιώσουν ότι θα είναι σε θέση να στηρίξει τον εαυτό του.

Ο Ρόμνεϊ δήλωσε ότι γνώριζε “τι χρειάζεται για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας ξανά” χωρίς να αναφέρεται σε καμμία λεπτομέρεια. Ο Ομπάμα ξεκίνησε λέγοντας “Το μέλλον σου είναι λαμπρό”. Στη συνέχεια εκθείασε το γεγονός ότι διέσωσε την General Motors και την Chrysler, υποστηρίζοντας ότι διέσωσε 1 εκατομμύριο θέσεις εργασίας, χωρίς να αναφερθεί στις βάρβαρες περικοπές στους μισθούς και στα επιδόματα που επέβαλε στους εργαζόμενους.

Κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να διαθέσει οποιεσδήποτε πολιτικές ώστε να αντιμετωπίσει την καταστροφική κατάσταση που βιώνουν οι νέοι άνθρωποι και οι φοιτητές.

Όταν η Crowley τους ζήτησε να πουν πως θα αντιμετωπίσουν τα δεινά του 40 τοις εκατό των ανέργων χωρίς δουλειά για πάνω από έξι μήνες, και οι δύο σιώπησαν απέναντι στο δικομματικό νομοσχέδιο που πέρασαν τον περασμένο Φεβρουάριο ώστε να μειώσουν τη διάρκεια των επιδομάτων ανεργίας και τα σχέδιά τους να τερματίσουν τις ευρείες παροχές ανεργίας συνολικά την 1η Ιανουαρίου.

Η συνέχεια της συζήτησης – που παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ σαν μια διαμάχη μεταξύ δραστικά διαφορετικών “οραμάτων” για το μέλλον – χαρακτηρίστηκε κυρίως από τη βασική συμφωνία των δύο υποψηφίων: την επίθεση στους μετανάστες, το άνοιγμα των δημοσίων εκτάσεων στις εταιρίες ενέργειας, φοροαπαλλαγές για τις εταιρίες, τους πολέμους στο εξωτερικό, την “μεταρρύθμιση” (δηλαδή ιδιωτικοποίηση) της δημόσιας παιδείας, και άλλα θέματα.

H πιο σημαντική στιγμή ήρθε στο τέλος, όταν ο Ομπάμα, συνοψίζοντας το “όραμά” του για την Αμερική, αποκήρυξε οποιοδήποτε κυβερνητικό πρόγραμμα για την δημιουργία θέσεων εργασίας και αφιέρωσε τον καθιερωμένο του πανηγυρισμό στον καπιταλισμό: “Πιστεύω ότι το σύστημα της ελεύθερης επιχειρηματικότητας είναι η μεγαλύτερη κινητήρια δύναμη ευημερίας που έχει γνωρίσει ποτέ ο κόσμος”.

Αυτό αντανακλάται στην επαναλαμβανόμενη επιμονή του Ρόμνεϊ ότι η θεραπεία για όλα τα κοινωνικά δεινά είναι να γίνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες το πιο ελκυστικό μέρος για τις επιχειρήσεις για να βγάλουν λεφτά.

Δεν υπήρχε ούτε μία αξιοσημείωτη δήλωση, ή ειλικρινής ή αυθεντική σκέψη. Και δεν θα μπορούσε να υπάρξει σε μια τόσο προσεκτικά κατασκευασμένη διαδικασία χειραγώγησης και εξαπάτησης.

Πηγή: World Socialist Web Site

13 October, 2012

Some methods of disorientation in Greek crisis

by system failure

Here are some methods and tactics of disorientation of public opinion from the systemic establishment during the Greek crisis. Of course, they can be called “conspiracy theories” from those who do not believe them.

Contrived disagreements

Contrived disagreements between government partners. Are used to give the impression that since there are disagreements between government partners, there is a factor inside the government coalition that can impose red lines and negotiations at least on some issues in order to maintain some benefits for the people, and also give the impression that there are no pre-decided facts. In this case, the role of the “bad guy” must be played by the ex-liberals and current neoliberals of the Greek Right-wing, against the more “sensitive” to people's rights “Socialists” and moderate Leftists of PASOK and Dimocratiki Aristera (Democratic Left) respectively.

Contrived disagreements between government officials and representatives of the troika. Are used to persuade the public that the government resists against some of the troika demands without saying “yes to all”. Since all the measures that the creditors want have already decided and agreed, the troika representatives will possibly quit from some of the additional measures that they demand, in order to help the Greek government to stabilize its position by giving the picture of a government which is negotiating and resisting at some level. The more the creditors will gain, the better for the full success of the Greek experiment. In this case, the role of the “bad guy” must be played by the representative of IMF Poul Thomsen, a role that the Greek media gave to him, in order to present him as the most relentless between the troika representatives, as if he is taking decisions alone without any guidance.

Contrived disagreements between the troika representatives. Are used to give the impression that the troika representatives often take decisions independently due to their knowledge and experience, and that they express freely their disagreements, and also, that there is no group of specific interests at least in a European level that promotes specific policies by guiding them. The disagreements have passed currently at a higher level between the European creditors and IMF, in order to justify the supposed different approaches of the creditors. However, at this higher level, it is the European creditors that appear more relentless, demanding more cuts in pensions and wages than the IMF. All these bad tactics and misalignment between the creditors and the Greek bank-occupied media of systemic propaganda, reveal for one more time, that the only goal they have is to promote specific neoliberal policies for the benefit of the big capital and banking interests. Besides, Christine Lagarde's recent statement about the need for more cuts in wages in Greece in the name of competition, as well as the troika's demand that the Greek government should not ask now the nearly 500 million euros from the Greek banks which they owe to the Greek state only from the first bailout package back in 2008 but proceed to further cuts in wages and pensions instead, reveals clearly the full alignment between the troika parts which are dedicated to their real goal.

Methods of disorientation

"Cleaning" operations of illegal immigrants from the government. Are used to disorientate the public from the new cruel measures. Through this tactic, the government aims to regain the part of the society which is most vulnerable to the repercussions of illegal immigration, by giving the impression that is determined to deal directly with the problem. In this case, the role of the mainstream media is also critical.

Disorientation of the public opinion through the mainstream media news and stilted discussion shows. The systemic journalists are using phrases-cliche like “the people cannot bear any more”, “the rich must pay” etc, giving the impression that are sympathize with the majority, while on the other hand, they announce continuous cuts in pensions and wages and refering to the inability of the state to proceed in the so called “structural reforms”, which refer exclusively to the shrinking of the public sector and the privatizations. In this case, they are usually using the phrase “small and flexible public sector” suggesting in reality more job cuts in the public sector avoiding to support this straightly. On the other hand, the pressure for privatizations is used as a blackmail, since the same journalists support that, if the privatizations had been made fast, the government could avoid the pressure of the troika for more cuts in pensions and wages. But they are hiding the fact that the fast-track privatizations in reality mean, for a start, basically three things: further job cuts in the name of the viability of any private corporation, further tax cuts for the big capital as an exchange for undertaking the “problematic” public sector businesses and services, and selling at extremely low prices - much below their real value - the public sector businesses to the big capital that supports government, among which can be found the owners of the largest private media for which the systemic journalists are working.

Additionally, the mainstream media “discover” every day various cases of deceit and corruption which refer exclusively to corrupted public sector employees, people that do not have the right to receive pension, or other similar cases, giving the impression that the problem comes exclusively from this type of corruption, in order to hide the big responsibilities of the banks. On the other hand, they are using a language of triumphalism when a new bank merging is about to happen, supporting that this is good for the economy. While in reality, the bank mergings create “Too Big to Fail” banks, stronger bank cartels that will demand more and more bailout packages at the expense of the taxpayers, putting the national economy at an increasingly worse position and loading the future generations with more debt.

The hypocrisy of the bankers is remarkable since they announce that they are willing to pay the 500 million that they owe only from the first bailout package, while on the other hand they are mobilizing their connections and influence inside the troika so that the troika now asks from the Greek government not to “disturb” banks by asking them to pay, but to proceed instead to further cuts as an easy alternative source for the equivalent amount.

Recent examples of disorientation operations

On 27 July of 2012 the big scandal of “selling” the healthy part of the public bank Agrotiki to the private bank Piraeus is finalized. Just three days before, on 24 July of 2012, Panagiotis Roumeliotis - ex-representative of Greece in IMF and currently vice chairman at Piraeus bank – in a statement to NY Times supports that: “We knew at the fund from the very beginning that this program was impossible to be implemented because we didn’t have any successful example...”. The statement was spread rapidly from the Greek media. With this “honest confession”, Roumeliotis says something that nearly everyone knows: that the IMF policies have been followed dogmatically since they have been unsuccessful everywhere they applied. The bankers are playing the card of IMF, knowing that nearly noone believes in its good intensions anyway, in an attempt to distract the pubic attention from the big scandal which is about to come three days later.

However, it seems that during the next days this tactic was about to fail, since a significant part of the opposition in the Greek parliament as well as several indepentent Greek blogs and websites were speaking clearly about a big scandal refering to the “selling” of Agrotiki bank to Piraeus bank, while they were revealing all the details of this action, something which the mainstream media rushed to hide through a simple announcement. Next, as more and more people were focusing on the real scandal, Roumeliotis was called to testify to the authorities in order for his statement to gain officialy the appropriate importance, in a new attempt to distract the public attention. The official state was fully co-ordinated with the banking establishment to distract the public attention, while normally, the state authorities should have call the architects of the real scandal to give explanations about the fact that the healthy part of a public bank was given to a private bank with the money of the taxpayers and the “garbage” remains were loaded to them.

Ghost lists of names involved with political corruption. The government is trying to appear as determined to fight against the political corruption and the big tax fraudsters which sent illegally their money abroad. Therefore, there is a possibility of contrived supposed leaks or real blackmails between politicians and people who involved with political corruption. But, as usual, noone knows nothing. Politicians are making public statements-cliche like “deep research must be done immediately” or “everything must be revealed” etc, in order to appear as they have nothing to hide. However, the unwillingness of the state to chase the tax fraudsters is quite obvious. The government is trying to find excuses, more than two years now, claiming that the lists of the tax fraudsters came through interception and therefore it has no legal right to check their deposits, or, that the authorities of Switzerland do not allow the checking of the bank deposits, or various other excuses. Therefore, this disorientation tactic fails dramatically.

All the above are just an example. Anyone can find much more to add.