Your browser does not support the HTML5 canvas tag.

31 March, 2015

Greek government to propose committee to examine Greece's bailouts

The Syriza-led government announced it will submit on Tuesday evening a proposal for a parliamentary committee to examine the handling of the Greek debt crisis by previous administrations.”

The proposal, announced by the parliamentary group secretary Christos Mandas, foresees a committee of experts that will be tasked with assessing whether previous governments upheld the interests of the Greek people by signing two agreements with the European Commission, European Central Bank and International Monetary Fund pledging austerity measures in exchange for bailout funding.”

It was unclear, however, what the purpose of the proposal will be, as the party said the investigation will not name specific politicians as responsible for the bailout programmes, but their involvement will be 'insinuated', based on the period covered. Syriza said the proposal will 'seek to find political accountability'. The so-called 'memorandum committee' was one of Prime Minister Alexis Tsipras's pre-election pledges before his leftist party swept into power in late January.”

A "Schultz faction" undermines negotiations with Greece

globinfo freexchange

A hard political background and lobbying with "Schulz's signature" is being played behind the negotiations in Brussels Group - a background that seems to be aimed directly at extending the credit crunch and the delay of any agreement for Greece.

Some sources close to the Greek negotiating team describe the climate of the negotiations in Brussels Group as "quite good and constructive".

However, despite the disagreements concerning additional measures, the basic problem is clearly political, as lenders demand from Athens to present instantly specific figures for the fiscal targets of 2015. The lenders insist on these figures without taking account the output of the latest tax regulations, the expected income from the tax fraud, or, the perspective of a debt relief claimed by the Greek side.

The pressure is enforced mainly by Martin Schulz's euro-socialists who have a strong presence in the negotiating teams and appear to be stronger hardliners than those of Angela Merkel's team. According to some sources from Brussels, the "Schultz faction" continuously lobbying the Greek positions, targeting Tsipras' policy, as the president of the euro parliament is the number one candidate for SPD and the chancellery.

A potential success of the Leftist government under Alexis Tsipras is considered a threat against the power of the Social democrats in Europe, therefore a threat against the current political status.

This specific "lobbying" appears to be responsible for the recent leaks who blame the Greek side about "bad preparation", "amateurism" and "lack of coherence" inside the Greek negotiating team. These tactics, according to some sources, aim to delay any agreement and worsening the fiscal situation of the country. The ultimate goal is to drag the Greek government into a heavy "third rescue package" in June.

Under such a possibility, the result would be the weakening of Alexis Tsipras' political "purity", who would be forced to cooperate with systemic political forces, like Potami, as being quite popular among the "hardliners" in Berlin and Brussels. "Potami should be here", is one of the phrases being heard recently in Brussels.


There are two basic conclusions coming from the whole story. First, obviously, the European Socialists are in panic as they feel a threat by a potential general rise of the Left in Europe, which will fill a large political gap. As the Socialists adopted the neoliberal doctrine, suddenly, they are left with no role to play in the European societies. The Socialists in Greece almost vanished, while in Spain, France and elsewhere lost much of their power already:

... to me, the most important change and transformation over the last two decades, as financialization went into overdrive, is the collapse of all social democracy, the social democrats. [...] obviously, in Europe and elsewhere, it has collapsed. And the reason it's collapsed is because it basically accepted, lock, stock, and barrel, the arguments of neoliberalism, the idea of the market, the idea of financial growth, of financial expansion. It really believed in it. And the ones who argue most forcefully still for that are actually social democrats. It's incredible. And, therefore, their influence, certainly in Europe, it's just a vanishing. The social democratic party in Greece has disappeared. The social democratic party in Spain is disappearing nearly as fast. Social democrats in Portugal are nowhere to be seen. In country after country--in Germany, the social democracy is hobbled because of that, because they've accepted these--they've got nothing to propose which would be the equivalent of what they used to propose back in the '50s and the '60s and the '70s, ...” (

Second, the systemic establishment inside and outside Greece, tries to "downgrade" the Left politically, by dragging it closer to the dominant neoliberal doctrine. The lenders of Greece are taking advantage of the devastated landscape caused by their policies and use every mean to make Tsipras administration compromise. If they succeed they will achieve a major victory for three reasons:

1st: They will manage to continue the interrupted (for the moment) experiment in Greece and expand it in Europe.

2nd: They will hit heavily current Greek government popularity and acceptance.

3rd: They will probably prevent a further rise of the Left in Europe, as the disappointed voters will realize that the Left is not able to keep its promises for a different Europe away from bankers, lobbyists and the new Feudalism.

Scenario 2: SYRIZA will not gather the required percentage to form an autonomous government. As the options are limited in the political anti-austerity front, it may be forced to cooperate with the Socialists (PASOK), which may be presented with a more populist profile to persuade that they start to abandon neoliberal ideology, and the River [Potami] party, which is clearly a creation of the media to attract voters from the Left. These systemic parties will try to control as much as possible the coalition so that some basic 'achievements' of the Greek experiment will not be threatened. Subsequently, these parties may be used to destabilize the government by breaking the coalition.” (

UN: Over 7,000 killed by Boko Haram since beginning of 2014

Boko Haram Takfiri militants have killed over 7,300 civilians in Nigeria and neighboring countries since the beginning of last year, a UN official says. UN deputy humanitarian affairs chief Kyung-wha Kang made the comments on Monday while briefing the Security Council on the humanitarian situation in the region. [...] She added that 1,000 people have been killed since the beginning of this year alone. The UN official also warned the council that in regions affected by the militant group, 300 schools have been damaged and only 40 percent of health care facilities are functional.”

The UN special representative for West Africa, Mohamed Ibn Chambas, also warned the council that troops from Nigeria, Chad, Cameroon and Niger, who are taking part in a joint regional offensive against the militants, are reportedly committing human rights violations. [...] He added that Boko Haram's announcement of pledging allegiance to the ISIL Takfiri terrorist group was either for 'publicity reasons or to tap into ISIL support,' and that it shows 'Boko Haram's agenda goes well beyond Nigeria.'”

The militants had carried out attacks in various Nigerian states on the country’s election day over the weekend. Meanwhile on Monday, Nigeria's southern Rivers state announced an overnight curfew as tensions run high over the country's general election results.”

The Takfiris have claimed responsibility for a number of deadly shooting attacks and bombings in various parts of Nigeria since the beginning of their deadly campaign in 2009, which has displaced over 1.5 million people.”

Israel forces abduct more than 20 Palestinians in WB

Israeli forces have stormed several villages in the occupied West Bank, kidnapping at least 21 Palestinians. Israeli sources confirmed that 11 Palestinians were arrested in the village of Abwein in Ramallah and six others in Salwan near al-Quds (Jerusalem). The other Palestinians were nabbed in other locations. Israeli forces have been carrying out similar raids in the occupied territories on an almost daily basis. The raids have intensified since the deadly war on the Gaza Strip last year.”

Israel holds more than 7,000 Palestinians in its jails. Most of the prisoners are being held with no indictment. Human rights groups have criticized Israel for rampant rights abuses in jails and reports of mysterious deaths of inmates.”

Israeli forces routinely abduct Palestinians in the West Bank and put them behind bars based on the administrative detention policy. Administrative detention is a sort of imprisonment without trial or charge that allows Israel to incarcerate Palestinians for up to six months. The detention order can be renewed for indefinite periods of time.”

30 March, 2015

Γαλάζια ρουσφέτια Α.Ε.

Την ώρα που υποτίθεται πως η κυβέρνηση έδινε τη μεγάλη μάχη κατά της φοροδιαφυγής και η τρόικα απαιτούσε την πλήρη ανεξαρτησία του πιο βασικού πυλώνα του φοροεισπρακτικού μηχανισμού, οι ίδιοι οι υπουργοί της κυβέρνησης Σαμαρά, το κόμμα και οι βουλευτές της ΝΔ υπονόμευαν κάθε προσπάθεια αξιοκρατικής λειτουργίας της Γενικής Γραμματείας Εσόδων: Βομβάρδιζαν καθημερινά, με επίσημα και ενυπόγραφα αιτήματα, τη Γραμματεία για αναβαθμίσεις, τοποθετήσεις και προαγωγές 'ημετέρων'.”

Υπουργοί πρώτης γραμμής δεν δίσταζαν να ζητήσουν επωνύμως και εγγράφως - ακόμη και με μορφή εντολής και απαίτησης - τοποθετήσεις 'δικών τους παιδιών' σε καίριες διευθυντικές θέσεις, σε συγκεκριμένες ΔΟΥ και τελωνεία, ευνοϊκές αποσπάσεις και μετατάξεις.”

Η πληθώρα των 'παραγγελιών - εντολών' ήταν τέτοια που γίνεται προφανές ότι ελάχιστα ήταν τα περιθώρια για αξιοκρατικές επιλογές και τοποθετήσεις. Κοινώς, αλίμονο σε όποιον δεν είχε μέσον…”

Ανάμεσα στους υπουργούς που έδιναν τις εντολές υπέρ των 'ημετέρων' ήταν, όπως προκύπτει από τα έγγραφα που δημοσιεύουμε, ο τότε υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργό Σίμος Κεδίκογλου, ο υφυπουργός Εξωτερικών Κυριάκος Γεροντόπουλος, ο υπουργός Μακεδονίας - Θράκης Θεόδωρος Καράογλου, ο υφυπουργός Ανάπτυξης Νότης Μηταράκης, το ίδιο το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας - με επίσημη σφραγίδα και υπογραφές - καθώς επίσης και ουκ ολίγοι γαλάζιοι βουλευτές.”

Η Νέα Δημοκρατία είχε δημιουργήσει και ειδικό 'Τομέα Σχέσεων Κοινωνίας - Κόμματος', που απ' ότι φαίνεται είχε ως αποστολή του να προωθεί ρουσφέτια.”


CIA 2.0

του Άρη Χατζηστεφάνου

Οι αξιωματούχοι των κινεζικών μυστικών υπηρεσιών πρέπει να δίπλωσαν από τα γέλια ακούγοντας τον Αμερικανό πρόεδρο να εγκαλεί την κυβέρνηση του Πεκίνου για το γεγονός ότι παρακολουθεί τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες των πολιτών της. Ο Μπάρακ Ομπάμα είχε φυσικά απόλυτο δίκιο να διαμαρτύρεται για την απαίτηση των κινεζικών αρχών να εγκαθιστούν ειδικό λογισμικό σε κινητά τηλέφωνα και υπολογιστές που θα τους επιτρέπουν να παρακολουθούν τις επικοινωνίες των πολιτών τους. Το πρόβλημα ήταν ότι την ίδια ακριβώς εβδομάδα είχαν έρθει στο φως νέες αποκαλύψεις ότι οι ΗΠΑ ακολουθούν πανομοιότυπες πρακτικές όχι μόνο για το εσωτερικό των ΗΠΑ αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Γενικότερα, τις τελευταίες εβδομάδες οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών και ειδικά η CIA, έδωσαν πολλές αφορμές για να βρεθούν στο επίκεντρο τους παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Αρχικά ήρθε η απόφαση του επικεφαλής της CIA, Τζον Μπρέναν, να ανακοινώσει ίσως τη μεγαλύτερη αναδιάρθρωση που έχει πραγματοποιηθεί στην υπηρεσία, μετά την ίδρυση της. Μεταξύ άλλων ανακοινώθηκαν μετακινήσεις ανώτατων στελεχών με στόχο την ενίσχυση της παρουσίας στη Μέση Ανατολή αλλά και η δημιουργία νέων διευθύνσεων – με σημαντικότερη τη λεγόμενη «διεύθυνση ψηφιακής καινοτομίας». Ουσιαστικά πρόκειται για τη διοχέτευση τεράστιων πόρων στον τομέα του κυβερνοπολέμου, ο οποίος περιλαμβάνει από ενίσχυση των ηλεκτρονικών παρακολουθήσεων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, προστασία από κυβερνο-επιθέσεις και προφανώς (κάτι που κανείς δεν μπορεί να αποκαλύψει δημοσίως) ενίσχυση των επιχειρήσεων ηλεκτρονικού σαμποτάζ, που είδαμε τα τελευταία χρόνια να σημειώνεται σε εχθρικά για τις ΗΠΑ καθεστώτα.

Παράλληλα ιδρύονται δέκα νέα «κέντρα επιχειρήσεων», που θα λειτουργούν σαν «δεξαμενές τεχνογνωσίας» – ένας εύσχημος τρόπος να ονομάσει κανείς την στρατολόγηση νέων πρακτόρων αλλά και την αναδιάρθωση προσωπικού για τα πιο σημαντικά σημεία των μυστικών επιχειρήσεων της CIA. Αρκετές από τις αλλαγές έχουν περισσότερο διακοσμητικό χαρακτήρα και προφανώς γίνονται για να εξυπηρετηθούν ισορροπίες δυνάμεων μέσα στον τεράστιο γραφειοκρατικό μηχανισμό των αμερικανικών υπηρεσιών . Έτσι, παραδείγματος χάριν, η διεύθυνση της CIA, που άκουγε στο όνομα «εθνική μυστική υπηρεσία» και ήταν υπεύθυνη για τις μυστικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό μετονομάζεται σε «υπηρεσία επιχειρήσεων» ενώ η «διεύθυνση πληροφοριών» θα λέγεται πλέον «διεύθυνση ανάλυσης».

Οι αλλαγές στον τομέα των ηλεκτρονικών παρακολουθήσεων όμως αποτελούν πραγματική τομή στην ιστορία της υπηρεσίας. Μεταξύ άλλων έρχονται να συνενώσουν την προσπάθεια του Μπαράκ Ομπάμα να συνδέσει τις παρακολουθήσεις απευθείας με τους ιδιωτικούς κολοσσούς επικοινωνιών. Ουσιαστικά έκανε αυτό που ζητούσαν και οι κινεζικές αρχές, απαιτώντας από τις εταιρείες να δημιουργήσουν «κερκόπορτες» (backdoors) στα προϊόντα τους, μέσω των οποίων οι αμερικανικές υπηρεσίες θα αποκτούν πλήρη πρόσβαση σε όλα τα δεδομένα των χρηστών τους. Ενώ όμως η Κίνα παρουσιάζεται από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης σαν απολυταρχικό καθεστώς επειδή απλώς μιμείται τις χειρότερες αμερικανικές πρακτικές, ο Μπαράκ Ομπάμα τολμά ακόμη να κουνά το δάχτυλο δηλώνοντας ότι εκπροσωπεί τον «ελεύθερο κόσμο» της Δύσης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και αξιωματούχοι της κινεζικής κυβέρνησης, όπως ο Φου Γινγκ, εκπρόσωπος του Εθνικού Λαϊκού Κοινοβουλίου δήλωσαν ότι ολόκληρο το πρόγραμμα παρακολουθήσεων που προτείνουν απλώς αντιγράφει όσα γίνονται τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ από υπηρεσίες όπως η CIA, η NSA και το FBI.

Την ίδια ώρα η υπηρεσία κλιμακώνει τις προσπάθειές της για τον ολοκληρωτικό έλεγχο κάθε είδους επικοινωνίας και στην τελευταία γωνιά του πλανήτη. Μόλις τις περασμένες εβδομάδες έγινε γνωστό ότι η CIA, σε συνεργασία με την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας (NSA) δημιουργούν νέες «κερκόπορτες» ασφαλείας στο λογισμικό κρυπτογράφησης, που χρησιμοποιεί η Apple για τα iPhones, προκειμένου να έχουν ανά πάσα στιγμή απόλυτη πρόσβαση σε όλο τον όγκο δεδομένων και συνομιλιών κάθε τηλεφωνικής συσκευής της εταιρείας. Μεταξύ άλλων οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες προσανατολίζονται στην εγκατάσταση των λεγόμενων keyloggers στα κινητά – λογισμικό το οποίο καταγράφει κάθε κίνηση του χρήστη και την μεταδίδει αυτόματα στους «ωτακουστές» της αμερικανικής κυβέρνησης.

Η Apple είχε ήδη συνεργαστεί με την NSA μέσω ειδικού προγράμματος με την κωδική ονομασία Prism το οποίο ουσιαστικά προσέφερε στην NSA προσωπικά στοιχεία των χρηστών των συσκευών της. Ήδη από την εποχή της 11η Σεπτεμβρίου η αμερικανική κυβέρνηση επί προεδρίας Τζορτζ Μπους συνεργαζόταν με την AT&T για να έχει έλεγχο στους μεγάλους τηλεπικοινωνιακούς κόμβους της εταιρείας. Μέχρι το 2007 η συνεργασία του αμερικανικού κράτους με τις ιδιωτικές εταιρείες είχε γενικευθεί καθώς στο «παιχνίδι» είχαν μπει η Microsoft, η Google, η Yahoo και η Facebook. Όπως αποκάλυψε μερικά χρόνια αργότερα ο Έντουαρντ Σνόουντεν αυτή ακριβώς η συνεργασία επέτρεψε για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία σε μια κυβέρνηση όχι μόνο να παρακολουθεί σε πραγματικό χρόνο κάθε συνομιλία αλλά και να ανατρέχει σε αποθηκευμένες επικοινωνίες που πραγματοποιούνται μέσω προγραμμάτων όπως το Skype αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Σύμφωνα με παγκόσμια δημοσκόπηση που δημοσιοποίησε αυτή την εβδομάδα η Διεθνής Αμνηστία, το γιγαντιαίο πρόγραμμα παρακολουθήσεων των ΗΠΑ προκαλεί πλέον την οργισμένη αντίδραση των πολιτών σε ολόκληρο τον κόσμο. Επικαλούμενη και τα στοιχεία που έφερε στο φως της δημοσιότητας ο Έντουαρντ Σνόουντεν η ΔΑ επισημαίνει ότι οι παρακολουθήσεις που πραγματοποιούνται σήμερα δεν έχουν προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία – όπερ μεθερμηνευόμενο η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη ακόμη και σε σχέση με απολυταρχικά καθεστώτα που κατηγορούνταν για παραβίαση του προσωπικού απορρήτου, όπως η σταλινική Ρωσία ή το καθεστώς τρόμου της Στάζι στην πρώην ανατολική Γερμανία.


BRICS countries consent to promote judicial co-op

Top courts in BRICS countries signed a statement Saturday to promote judicial cooperation, raising cooperation among the five member countries to a new level, the chief judge of China said.”

The Sanya Statement said BRICS, representing Brazil, Russia, India, China and South Africa, has realized the serious challenges from environmental resource issues and will emphasize the use of judicial means to protect them. The members call for pragmatic judicial cooperation among countries to improve the rule of law and pursue balancing development among the economy, society and environment. Members also are committed to improving their judicial systems through judicial reforms and international exchanges. The exchanges will include programs for judges, such as organizing mutual visits, hosting training for visiting judges and jointly holding workshops to help improve their professional skills.”

Sound cooperation in the judicial systems and the Sanya Statement will also inject new energy to fuel the relationship of the member countries ...”

29 March, 2015

290315 - Μικρά και "Ασήμαντα" ...

Σε διαδικασία προετοιμασίας για να αντιμετωπίσει τη μετατροπή της οικονομικής ασφυξίας σε πολιτική βρίσκεται το Μέγαρο Μαξίμου, καθώς τα στελέχη της κυβέρνησης εκτιμούν ότι οι πιέσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό για τη λήψη σκληρών μέτρων, έχουν στόχο να προκαλέσουν είτε ενδοκυβερνητική κρίση μεταξύ των εταίρων είτε εσωκομματική στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το κυβερνητικό επιτελείο εκτιμά ότι συγκεκριμένοι πολιτικοί κύκλοι στις Βρυξέλλες αλλά και οι διαπλεκόμενοι συμμαχοί τους εντός Ελλάδος, επιδιώκουν την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών σε κυβερνητικό επίπεδο.

Για τα το πετύχουν αυτό, θα επιχειρήσουν να οδηγήσουν την κυβέρνηση στη λήψη αντιλαϊκών μέτρων, τα οποία θα τη φέρουν αντιμέτωπη με την κοινωνία και θα δημιουργήσουν συγκρούσεις στο εσωτερικό της, ώστε μια οικουμενική κυβέρνηση να πάρει τη θέση της. 

Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, τα γνωστά κέντρα εξουσίας ετοιμάζονται να εφαρμόσουν το σενάριο της Αριστερής παρένθεσης και την εγκαθίδρυση μιας "κυβέρνησης σωτηρίας" από τεχνοκράτες, (κυβέρνηση τύπου Παπαδήμου). [...] τα κυρίαρχα μίντια θυμήθηκαν ξαφνικά τον Βασίλη Λεβέντη προεκλογικά και τον "έπαιξαν" όσο ποτέ άλλοτε (παρά τις διαμαρτυρίες του), ανεβάζοντας τα ποσοστά του κόμματός του σε επίπεδα που δεν είχε ξαναδεί. Προφανώς ο κύριος λόγος ήταν να "κόψει" από τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, αφού το Ποτάμι, ως συστημικό δημιούργημα είχε πιάσει "ταβάνι" και δεν μπορούσε να "κόψει" περισσότερο, αλλά είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο Λεβέντης στις προεκλογικές του συνεντεύξεις εμφανιζόταν ως υπέρμαχος μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών τύπου Παπαδήμου ...

28 March, 2015

Τσίπρα, πάρε τον έλεγχο του ΤΧΣ ... τώρα!

globinfo freexchange

... η Εφημερίδα των Συντακτών σε δημοσίευμα της σημείωνε πως 'σε μια δύσκολη συγκυρία που η χώρα μετράει τα… ρέστα της για να πληρώσει μισθούς, συντάξεις και δανεικά, κάποιοι θεσμικοί φαίνεται ότι οξύνουν το πρόβλημα ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας'. Και συνέχιζε: 'Αμέλεια, βλακεία ή δόλος; Μπορεί να μην αποδειχτεί ποτέ. Το βέβαιο είναι ότι επεστράφη στους δανειστές ένα ποσό το οποίο έπρεπε να βρίσκεται στα διαθέσιμα του ΤΧΣ', για να υπογραμμίσει χαρακτηριστικά πως 'οι δανειστές… άδραξαν την ευκαιρία και κατέστησαν το 1,2 δισ. ευρώ μέρος της διαπραγμάτευσης. Το συγκεκριμένο ποσό μάλιστα δεν πρόκειται να επιστραφεί εάν δεν πάρουν στα χέρια τους τη λίστα των μεταρρυθμίσεων'.”

Η εκταμίευσή του ποσού θα εξαρτηθεί από την πρόοδο των συζητήσεων και κυρίως από τα μέτρα που θα προτείνει η Ελλάδα για να προχωρήσει η αξιολόγηση, έχουν διαμηνύσει οι τεχνοκράτες των θεσμών.”

Όπως αναφέρθηκε σε παλαιότερο άρθρο, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας είναι ένας καθαρά ιδιωτικός οργανισμός στον οποίο το Ελληνικό Δημόσιο δεν έχει καμία εξουσία. Επίσης, ο αμιγώς ιδιωτικός χαρακτήρας του Ταμείου δεν αναιρείται ούτε από την κάλυψη του συνόλου του κεφαλαίου του από το Ελληνικό Δημόσιο, ούτε από την έκδοση των προβλεπόμενων αποφάσεων του Υπουργού Οικονομικών. (

Υπήρξαν επίσης πληροφορίες, πριν από τις εκλογές, με βάση τις οποίες υπήρχε σχέδιο για φυγάδευση των 11 δισ. του ΤΧΣ από την προηγούμενη κυβέρνηση:

Πληροφορίες των τελευταίων ημερών μιλούν για επιχείρηση «φυγάδευσης» των 11 δισεκατομμυρίων ευρώ του ΤΧΣ (το περίφημο μαξιλάρι, που είναι ομόλογα σε ηλεκτρονική μορφή, άμεσα ρευστοποιήσιμα και που κατέχει το ΤΧΣ ). Αυτή θα είναι η τελευταία πράξη της κυβέρνησης με προφανή σκοπό να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια του Αλέξη Τσίπρα, προκειμένου αυτός να μην μπορέσει να υλοποιήσει το πρόγραμμα των πρώτων ημερών που είχε εξαγγείλει στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης, για το οποίο είχε υπολογίσει ως πηγή χρηματοδότησης και μέρος των χρημάτων αυτών.” (

Πέρα από την ακρίβεια των πληροφοριών, η κυβέρνηση πρέπει να πάρει άμεσα τον έλεγχο του ΤΧΣ, ώστε να αποφύγει στο μέλλον βρόμικα παιχνίδια που θα την έθεταν υπό ομηρία και θα την οδηγούσαν σε συμβιβασμούς πέρα από τις κόκκινες γραμμές της.

Another Chinese checkmate: S. Korea joins AIIB!

China's Ministry of Finance said on Friday that the country welcomed the decision by South Korea to join the Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB). South Korea will become a prospective founding member on April 11 if other members approve, according to a statement on the ministry's website.”

South Korea on Friday announced its application to join the bank as a prospective founding member and submitted its candidacy to China.”

The AIIB will be an international financial institution providing support to infrastructure projects in Asia, and is expected to be established by the end of this year. The application deadline is March 31. Britain, France, Germany, Italy and Luxembourg have previously applied.”

27 March, 2015

Βαρουφάκης έξω, Κατρούγκαλος μέσα: Η συστημική προπαγάνδα συνεχίζεται ακάθεκτη και αυτό είναι καλό σημάδι!

του system failure

Η τελευταία επίθεση του τραπεζομιντιακού κατεστημένου, εξαπολύθηκε αυτή τη φορά εναντίον του αναπληρωτή υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Γιώργου Κατρούγκαλου, με τη γνωστή υπόθεση των αμοιβών.

Ο στόχος δεν επιλέχθηκε τυχαία. Όπως εύστοχα παρατηρεί ο Άρης Χατζηστεφάνου, “Χτύπησαν αυτούς που επιχείρησαν να διορθώσουν την 'κοινωνική γενοκτονία' επαναπροσλαμβάνοντας αδίκως απολυμένους υπαλλήλους και όσους απειλούν να φέρουν στο φως τη διαπλοκή – μεταξύ άλλων και με τη δημιουργία μιας επιτροπής λογιστικού ελέγχου (ΕΛΕ). Να σημειωθεί ότι ο Κατρούγκαλος ήταν ο μόνος υπουργός της κυβέρνησης που έδωσε το παρόν στην ανακοίνωση της ίδρυσης ΕΛΕ από την Ζ.Κωνσταντοπούλου, τη Σ.Σακοράφα και τον Ερίκ Τουσέν.” (

Πράγματι, η χρονική στιγμή που έγινε η επίθεση δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία, καθώς η σύσταση επιτροπής για τον λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους, αποτελεί ακόμα έναν εφιάλτη για τη διαπλοκή εντός και εκτός Ελλάδας, διότι αν προχωρήσει και ολοκληρωθεί (είναι σίγουρο ότι θα συναντήσει μεγάλα εμπόδια), θα αποκαλυφθούν πολλά σκάνδαλα και η χώρα θα έχει την ευκαιρία να διαγράψει μεγάλο μέρος του χρέους της με βάση το διεθνές δίκαιο.

Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ισχυρό πλήγμα ενάντια στους εμπνευστές του πιο σκληρού νεοφιλελεύθερου πειράματος, που πασχίζουν με κάθε τρόπο να ολοκληρώσουν στην Ελλάδα. Όχι μόνο θα επέτρεπε στη χώρα να ανασάνει από το υπέρογκο χρέος, αλλάζοντας πορεία προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης, των δημοσίων επενδύσεων και των κοινωνικών παροχών, αλλά θα αποτελούσε υπόδειγμα και για άλλες χώρες της ευρωζώνης που επίσης υποφέρουν από το δυσβάσταχτο χρέος. Έτσι, τα σχέδια των πλουτοκρατών για την έλευση της νέας Φεουδαρχίας θα είχαν κατατροπωθεί οριστικά.

Το σύστημα βρίσκεται σε κατάσταση πανικού, επειδή η αγαπημένη του πολιτική ελίτ που κυβερνούσε για δεκαετίες τη χώρα, έχει απολέσει πλήρως την αξιοπιστία της απέναντι στους πολίτες, εν μέσω αλλεπάλληλων σκανδάλων διαφθοράς. Ο μόνος τρόπος να "φρενάρει" την ευρεία λαϊκή αποδοχή της νέας κυβέρνησης, είναι να αρχίσει έναν πόλεμο φθοράς, προσπαθώντας τουλάχιστον να την εξομοιώσει με το διεφθαρμένο μεταπολιτευτικό κατεστημένο.

Η αντίρρηση σε ότι αφορά το παραπάνω άρθρο του Χατζηστεφάνου, έχει να κάνει με το γεγονός ότι και άλλα στελέχη της κυβέρνησης γίνονται δέκτες ενός ιδιότυπου πολέμου και ιδιαίτερα ο Γιάννης Βαρουφάκης. Η προσπάθεια υποβάθμισης του Βαρουφάκη γίνεται κυρίως από το συστημικό κατεστημένο εκτός συνόρων και κυρίως από τη Γερμανική πλευρά. Πέρα από το χιουμοριστικό σκέλος της υπόθεσης, γίνεται μια προσπάθεια παρουσίασης του νέου Υπουργού Οικονομικών, ως ανθρώπου αναξιόπιστου και ίσως επικίνδυνου για τη συνοχή του "θαυμαστού" Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Ένα οικοδόμημα βέβαια, έτσι όπως το αντιλαμβάνονται οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι και οι λομπίστες και όχι οι λαοί.

Ούτε η στοχοποίηση Βαρουφάκη από τα συστημικά κέντρα του εξωτερικού μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Είναι γνωστή η σκληρή κριτική που άσκησε στους ευρωκράτες και τους χειρισμούς τους όσον αφορά την Ελληνική κρίση, αλλά και στην ίδια τη δομή της ευρωζώνης, πολύ πριν την εκλογή του και τη θητεία του στο Υπουργείο Οικονομικών. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα εξέθεσε τόσο την Ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, όσο και την προηγούμενη αγαπημένη της κυβέρνηση στην Ελλάδα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ανάλυσή του στο Russia Today, όταν αποκάλυψε πως η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές, "όλως τυχαίως" λίγο πριν τις τελευταίες ευρωεκλογές, ήταν απλά ένα πλασματικό "success story", ώστε η Μέρκελ και οι ευρωκράτες να διακηρύξουν τη νίκη τους όσον αφορά το Ελληνικό ζήτημα, βοηθώντας παράλληλα και την πιστή τους κυβέρνηση Σαμαρά. Όπως αποκάλυψε ο Βαρουφάκης, στην πραγματικότητα έστειλαν ένα μήνυμα στους υποψήφιους επενδυτές ότι τα συγκεκριμένα ομόλογα ήταν καλυμμένα από την ΕΚΤ και δεν υπήρχε περίπτωση να κουρευτούν. Έτσι οι επενδυτές έτρεξαν να αγοράσουν με επιτόκια εξαιρετικά υψηλά σε σχέση με τα συνήθη ομόλογα των άλλων χωρών. (

Εντωμεταξύ, ο Αλέξης Τσίπρας κατά την τελευταία επίσκεψή του στο Βερολίνο, έδειξε ότι δεν είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει σε βασικές κόκκινες γραμμές της κυβέρνησής του. Κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης τύπου με την Μέρκελ, ο Τσίπρας μίλησε ξεκάθαρα, για άλλη μια φορά, για αποτυχία του προγράμματος που επέβαλε η τρόικα, κάνοντας αναφορά στη δραματική συρρίκνωση του ΑΕΠ, τη διόγκωση του χρέους, τα άνευ προηγουμένου ποσοστά ανεργίας και τη μεγέθυνση της ανισότητας κατά τη διάρκεια της τελευταίας πενταετίας. Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι τα φτωχότερα νοικοκυριά έχουν υποστεί πολύ μεγαλύτερη απώλεια εισοδήματος έναντι των υψηλότερων εισοδημάτων (

Ο Τσίπρας αναφέρθηκε επίσης και στο ζήτημα των Γερμανικών επανορθώσεων. Κανείς άλλος Έλληνας πρωθυπουργός μέχρι στιγμής δεν είχε τολμήσει να θέσει αυτά τα ζητήματα μπροστά στην Καγκελάριο και τους δημοσιογράφους. Προφανώς, ο Τσίπρας είναι αποφασισμένος να μην διολισθήσει προς την πλευρά των δανειστών υποχωρώντας στις απαιτήσεις τους και μετασχηματίζοντας έτσι την κυβέρνησή του σε άλλη μια κυβέρνηση υποτέλειας.

Κάποιος θα μπορούσε να ρωτήσει: γιατί όλη αυτή η προπαγάνδα του συστήματος είναι καλό σημάδι; Απλά, επειδή αποτελεί άλλη μια ένδειξη ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν είναι προσκολλημένη στα γνωστά μεγάλα συμφέροντα, αλλά μόνο στα συμφέροντα του Ελληνικού λαού και των λαών της Ευρώπης.

Έτσι, όσες συναντήσεις και να κάνουν ο Τσίπρας με τη Μέρκελ, δεν υπάρχει περίπτωση να καταλήξουν σε αμοιβαίο συμβιβασμό. Η μάλλον μετριοπαθή στάση της Καγκελαρίου απέναντι στον "θρασύ" Τσίπρα, είναι μόνο μια προσωρινή, τακτική υποχώρηση απέναντι στην αποφασιστική κίνηση της Ελληνικής κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει το χαρτί της Ρωσίας ( και να αναγκάσει τον Ομπάμα να τηλεφωνήσει ξανά στη Μέρκελ.

Αυτοί οι δύο δεν πρόκειται λοιπόν ποτέ να "τα βρουν", ακριβώς επειδή εκπροσωπούν εντελώς αντικρουόμενα συμφέροντα. Η Μέρκελ και η τρόικα φυσικά, εκπροσωπούν τους τραπεζίτες και τα λόμπι. Ο Τσίπρας εκπροσωπεί την πλειοψηφία του λαού. Ο Τσίπρας το ξέρει και η Μέρκελ το ξέρει. Κάνουν απλώς τις κινήσεις τους πάνω στη σκακιέρα και ετοιμάζονται για την επόμενη μεγάλη μάχη που πιθανόν να ξεσπάσει μετά το πέρας της τετράμηνης εκεχειρίας. Μέχρι τότε, θα πρέπει να περιμένουμε διαδοχικά κύματα συστημικής προπαγάνδας κατά της Ελληνικής κυβέρνησης. Οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να εύχονται μια νίκη του Τσίπρα ώστε να ανοίξει ο δρόμος και για τους Podemos. Από κει και έπειτα, όλα είναι δυνατά ...

US enters Iranian-aided anti-IS operation in Tikrit

U.S. Defense Department said on Wednesday the United States began airstrikes against the extremist group Islamic State (IS) in a strategically important Iraqi city of Tikrit for the first time since the offensive under Iranian command to retake the city started three weeks ago.”

The statement also said that U.S. operations had commenced following a request from Iraqi Prime Minister Haider al-Abadi. Shiite militants and Iraqi security forces assisted by Iranian advisers have been fighting against IS fighters to retake Tikrit, in the north of capital city Baghdad, since early March.”

The Iraqi government at first did not request U.S. air support and according to the New York Times, American officials privately expressed discomfort with the idea of aiding an operation led by militias and Iranian officials.”


Iran, Hezbollah left off US terror threat listing

It is characteristic that the US-Israel relations are not in the best shape, and this is not only due to the Israeli policy concerning Gaza, but also because the US are trying to approach Iran, and one reason is probably because they think that the Iranian army, which did not get involved in deleterious wars for many years, is suitable to contribute to the fight against the IS fighters.

Η απόδραση του πειραματόζωου Ελλάδα

του Χρήστου Γιαννίμπα

Η νεοφιλελεύθερη γερμανική Ευρώπη επέλεξε την Ελλάδα ως πειραματόζωο γιατί πληρούσε την αναγκαία (= προϋπάρχουσα οικονομική κρίση) και ικανή (= διεφθαρμένο δικομματισμό ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) συνθήκη για το ρόλο αυτό. Το μόνο που δεν υπολόγισε σωστά ήταν η ιδιαιτερότητα του ελληνικού λαού. Κι αυτή είναι τα «ανυπότακτα γονίδια» που ύστερα από 2500 χρόνια έχουν περάσει στο υποσυνείδητο αυτού του λαού. Τηρουμένων των αναλογιών, έκανε το ίδιο λάθος που έκανε η φασιστική Γερμανία. Τότε που ο ελληνικός λαός, με μπροστάρη και πάλι την Αριστερά, έστελνε το πρώτο μήνυμα στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο, πως ο φασισμός δεν είναι ανίκητος. Τότε που χρειάστηκε να έχει οκτώ γερμανικές μεραρχίες στην Ελλάδα, όταν σ’ ολόκληρη τη Γαλλία είχε τρείς. Τότε που οι ναζί έχασαν πολύτιμο γι’ αυτούς χρόνο και μέσα, απαραίτητα για τα κύρια μέτωπα που τους ενδιέφεραν σε Ρωσία και Αφρική.

Δεν υπολόγισε πως αυτός ο λαός έχει μια Αριστερά με ρίζες 100 χρόνων. Ούτε και φαντάστηκε ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να δώσει στην «παρακατιανή» Αριστερά την κυβερνητική εξουσία. Σε ένα περιβάλλον μάλιστα που η συκοφαντία, η παραπληροφόρηση, οι εκβιασμοί και οι απειλές, πήραν πρωτόγνωρες διαστάσεις. Η «μεταβλητή λαός» τους χάλασε τη σούπα. Βεβαίως και έπαιξε ρόλο το γεγονός πως η εξαθλίωση στη χώρα μας πήρε διαστάσεις πολέμου σε καιρό ειρήνης. Και λόγω των ραγιάδικων (ου μην και διεφθαρμένων) ηγεσιών ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και λόγω της απίστευτα διεφθαρμένης οικονομικής ελίτ που εκπροσωπούσαν αυτές οι ηγεσίες. Μην παραβλέπουμε όμως πως και σε Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία ακόμα και σε Γαλλία επιβλήθηκε λιτότητα που επίσης οδήγησε την πλειονότητα των λαών σε μεγάλες απώλειες εισοδημάτων και πολύ μεγάλη ανεργία.

Το κυρίαρχο πλέον ερώτημα είναι αν το πειραματόζωο Ελλάδα μπορεί να δραπετεύσει από τα νεοφιλελεύθερα δεσμά; Όταν την ίδια στιγμή που θα οργανώνει την απόδραση, πρέπει να χτίζει ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας σε αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτό που την έφερε στη σημερινή κατάσταση (βλέπε Α’ μέρος). Δηλαδή, να σπάει δεσμά και την ίδια στιγμή να κάνει βήματα παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Το ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί μονολεκτικά με ένα ναι ή όχι.

Η Ελλάδα εκτός από οικονομικό πειραματόζωο, μετά τις πρόσφατες εκλογές επιχειρείται να μετατραπεί και σε πολιτικό πειραματόζωο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Όλα τα πειράματα σε κάτι αποσκοπούν. Δεν γίνονται για να περνάει η ώρα. Φυσικά το ίδιο ισχύει και με τη νεοφιλελεύθερη γερμανική Ευρώπη. Η επιχείρηση μετατροπής της Ελλάδας σε πειραματόζωο (με τις ελληνικές κυβερνήσεις των προθύμων) αποσκοπούσε ΚΑΙ στην οικοδόμηση μιας εικόνας ότι η λιτότητα επιτυγχάνει. (Οι θυσίες πιάνουν τόπο).

Σήμερα, οι εκτός κι εντός Ελλάδας, συνεχίζουν να υπερασπίζονται την επιχείρηση «η λιτότητα πέτυχε». Π.χ., την ίδια μέρα (19/3/15) που ο Πρωθυπουργός της χώρας συμμετείχε στην «επταμελή», ο Σαμαράς δήλωνε: «Εξήγησα στους άλλους ηγέτες του ΡΡΕ, ότι η χώρα βουλιάζει στην αβεβαιότητα. Ό,τι κατάφερε μέσα σε δυόμιση χρόνια, να βγούμε σε πλεονάσματα και να βγούμε στην ανάπτυξη, τώρα κινδυνεύουν να χαθούν». Άραγε πρόκειται για ανόητο, θέλει να εμφανιστεί σοϊμπλότερος του Σόιμπλε, πασχίζει για την υστεροφημία του, κάτι άλλο; Δεν ξέρω. Το σίγουρο είναι πως βάζει βούτυρο στο ψωμί των πιο συντηρητικών κύκλων της ευρωζώνης, που επέβαλαν τις πολιτικές λιτότητας και τις υπερασπίζονται με την επιχείρηση η λιτότητα επιτυγχάνει. Στόχοι αυτής ήταν και παραμένουν οι ίδιοι.
Στόχος 1ος. Αφού η λιτότητα επιτυγχάνει, δεν χρειάζεται αλλαγή πολιτικής. Φτάνουν στο σημείο (Σόιμπλε κ.ά.), να παραβλέπουν ότι έγιναν εκλογές που ουσιαστικά έκριναν δημοψηφισματικά την λιτότητα. Δείτε π.χ. τον Ραχόι με πόσο πάθος υπερασπίζεται την επιχείρηση «η λιτότητα πέτυχε». Οι εκλογές το φετινό Νοέμβρη στην Ισπανία είναι απλώς το επιπλέον κίνητρό του. Το ίδιο πάθος θα έδειχνε κι αν ακόμα οι εκλογές ήταν σε 2, σε 3 ή σε 13 χρόνια. Ο Σαμαράς που δεν έχει εκλογές συναγωνίζεται το Ραχόι. Το επιπλέον κίνητρό του είναι η «κυβερνητική παρένθεση», που με την βοήθεια της νέας Ρώμης θα τον φέρει ξανά στην κυβερνητική εξουσία. Γι’ αυτό ναρκοθέτησε το έδαφος από πριν, και συνεχίζει να ναρκοθετεί τις προσπάθειες της νέας κυβέρνησης. Ουσιαστικά αποδέχεται ΚΑΙ το ρόλου του πολιτικού πειραματόζωου για τη χώρα.
Στόχος 2ος. Να συρθούν σ’ αυτές τις πολιτικές και οι άλλες χώρες της ΕΕ, ακόμα και η Γαλλία. Δεν είναι τυχαίο που η Γαλλία «ακούει» την νέα κυβέρνηση (Τσίπρα), ή αν προτιμάτε είναι λιγότερο εχθρική σε σχέση με τη Γερμανία. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι στη Γαλλία ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει «κράτος και εξουσία» (όπως λέει ο Ελύτης για την Άνοιξη).
Στόχος 3ος. Αυτό το βάρβαρο νεοφιλελεύθερο μοντέλο να γίνει εξαγώγιμο προϊόν στις άλλες χώρες, εκτός ΕΕ αλλά και εκτός Ευρώπης (π.χ. αφρικανικές). Έτσι, η οικονομική και κοινωνική καταστροφή βαπτίζεται επιτυχία προκειμένου να βγει το συμπέρασμα πως ναι μεν υπάρχουν θυσίες, αλλά οσονούπω έρχεται αίσιο τέλος. Άρα το μοντέλο που εφαρμόσθηκε στην Ελλάδα, μπορεί και αξίζει να εφαρμοσθεί κι αλλού.
Βεβαίως, αντιλαμβάνονται πως με την επιχείρηση «η λιτότητα επιτυγχάνει» δεν πείθουν ή έστω δεν πείθουν όσους θα ήθελαν. Ούτε καν στην Γερμανία. Το αποδεικνύουν τα αποτελέσματα των περσινών ευρωεκλογών, οι πρόσφατες βουλευτικές στην Ελλάδα αλλά και η άνοδος των Podemos στην Ισπανία. Έτσι έχουν και μια ακόμα στόχευση. Δεν θέλουν να πείσουν τους λαούς να συνταχθούν μαζί τους. Θέλουν να τους πείσουν να μην πάνε εναντίον τους. Δηλαδή, να μην στρατευθούν με τις πολιτικές δυνάμεις που αντιτάσσονται σ’ αυτές τις πολιτικές.

Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν τα πάντα. Τελεσίγραφα, απειλές, εκβιασμούς και βέβαια το πυρηνικό οπλοστάσιο των ΜΜΕ. Όλα τα θεμιτά αλλά και αθέμιτα μέσα όπως φάνηκε από την στάση της ΕΚΤ που ήταν πέρα και έξω από τον θεσμικό της ρόλο. Ο σκοπός στην παρούσα φάση είναι ο στραγγαλισμός της κυβέρνησης Τσίπρα. Δηλαδή, της βούλησης του ελληνικού λαού όπως αυτή εκφράστηκε στις εκλογές δύο μόλις μήνες πριν.

Προκειμένου να πετύχουν τους προαναφερθέντες τρεις στόχους, ουσιαστικά επιχειρούν ένα σιωπηλό πραξικόπημα. Είναι προφανές πως αν η κυβέρνηση Τσίπρα επιβιώσει, η επιχείρηση «η λιτότητα επιτυγχάνει» θα τεθεί σε πολύ μεγαλύτερη αμφισβήτηση, απ’ όσο είναι σήμερα, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Βλέπουν πως τελεσίγραφα, απειλές και εκβιασμοί δεν έχουν τα αποτελέσματα που ανέμεναν. Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει παραδοθεί, αντιστέκεται και το πιο σημαντικό αντιστέκεται η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που συνεχίζει να εμπιστεύεται την κυβέρνηση.

Στο επιχειρούμενο σιωπηλό πραξικόπημα χρησιμοποιούν ένα επιπλέον παλιό και δοκιμασμένο όπλο. Το «Make the economy scream» (κάντε την οικονομία να αναστενάξει). Το εφάρμοσε το 1973 ο Ρίτσαρντ Νίξον στη Χιλή του Αλλιέντε (το πρώτο πειραματόζωο του νεοφιλελευθερισμού). Με το όπλο αυτό επιδιώκουν στραγγαλισμό και της οικονομίας και της εμπιστοσύνης. Προσπαθούν δηλαδή να δημιουργήσουν μια περιρρέουσα αρνητική ατμόσφαιρα, που θα κλονίσει το ισχυρότερο ανάχωμα και μοναδικό στήριγμα της κυβέρνησης. Την εμπιστοσύνη του λαού.

Ξέρουν καλά βέβαια πως η Ελλάδα δεν είναι η Χιλή του 1973 ούτε η ΕΕ η Λατινική Αμερική, αλλά και πως «η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.» (Κ. Μαρξ) Αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να προσπαθούν να φτιάξουν μια «ομοιοκαταληξία» κατά την ρήση του Μαρκ Τουέιν («Η ιστορία μπορεί να μην επαναλαμβάνεται, αλλά σίγουρα φτιάχνει ομοιοκαταληξίες.») Κι αυτήν επιδιώκουν με το «Make the economy scream».

Θα μπορούσε να πει κανείς πως όλα αυτά δεν είναι παρά κινήσεις πανικού της γερμανικής Ευρώπης, από τις (μικρές έστω) ρωγμές που της έχει προκαλέσει μια κυβέρνηση με ζωή δύο μηνών. Πολύ περισσότερο που στις συνειδήσεις του ελληνικού λαού, και των άλλων ευρωπαϊκών λαών, έχουν συντελεστεί μεγάλα ρήγματα. Το πιο σημαντικό απ’ αυτά είναι η αμφισβήτηση της γερμανικής ηγεμονίας. Η αμφισβήτηση του «Roma locuta est, causa finita est». Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε πως μέχρι χθες είχαν τους υποτακτικούς τους κυβέρνηση, τότε μπορούμε να εξηγήσουμε τους αφρούς που βγάζουν οι «Σόιμπλε» και τα ΜΜΕ τους.

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι οι αφροί των ευρωπαίων και ελλήνων «Σόιμπλε». Από μια άποψη κάνουν και καλό. Γιατί ναι μεν κλονίζουν κάποιους, αλλά ταυτόχρονα πατάνε τον κάλο των Ελλήνων και αυτό φουντώνει την αγανάκτηση και θίγει την περηφάνια του λαού μας. Ειδικά στο εσωτερικό, όσο περισσότερο τα ΜΜΕ προβάλουν τα «επιχειρήματα» των Σαμαρά, Βενιζέλου, Γεωργιάδη κ.λπ., τόσο το καλύτερο. Προφανώς δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως η μεγάλη πλειοψηφία όλους αυτούς τους έχει σιχαθεί. Κάτι που αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις.
Σήμερα η νεοφιλελεύθερη γερμανική ΕΕ βρίσκεται μπροστά σε δισεπίλυτες αντιθέσεις όσον αφορά την Ελλάδα. Αναφέρω τις κυριότερες απ’ αυτές.

(1) Το Grexit θα τους απάλλασσε από το ανυπότακτο πειραματόζωο αλλά δεν θα τους έλυνε κανένα πρόβλημα. Το αντίθετο, θα τους δημιουργούσε ανυπολόγιστες ζημιές σε τέσσερα επίπεδα.
(1.α) Στο οικονομικό. Κι ας προπαγανδίζουν (Σόιμπλε κ.λπ.) πως η ευρωζώνη είναι τάχα θωρακισμένη σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ένα Grexit θα παρέσυρε και τις δικές τους οικονομίες με παγκόσμιο αντίκτυπο. Οι αγορές ξέρουν καλά πως τουλάχιστον Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία θα ακολουθούσαν. Ειδικά το παρασιτικό χρηματικό κεφάλαιο «ψοφάει» για τέτοιες αναμπουμπούλες. Επιπλέον, όπως λέει ο Andre Kostolany, «οι αγορές είναι 90% ψυχολογία και 10% όλα τα υπόλοιπα».
(1.β) Στο πολιτικό. Η ΕΕ ήταν και είναι ένα πολιτικό δημιούργημα. Ένα Grexit θα γκρέμιζε όσα έχτισε το νεοφιλελεύθερο πείραμα της ΕΕ από το 1992 (όταν και υπογράφεται η συνθήκη του Μάαστριχ). Η Μέρκελ το ξέρει πολύ καλά και το είπε (μιλώντας στους Γερμανούς βουλευτές την Πέμπτη 19/3), με όσο μεγαλύτερη σαφήνεια μπορούσε να το πει: «Το ευρώ είναι παραπάνω από ένα νόμισμα [...] Εάν το ευρώ αποτύχει, αποτυγχάνει η Ευρώπη». Αυτονόητο πως εννοεί τη δική της νεοφιλελεύθερη γερμανική Ευρώπη και όχι την Ευρώπη των λαών.
(1.γ) Στο γεωστρατηγικό. Που ίσως είναι και το πιο σημαντικό. Από Ουκρανία μέχρι μέση ανατολή (Παλαιστίνη, Συρία) και Λιβύη, η μόνη χώρα που εξάγει σταθερότητα είναι η Ελλάδα. Μια αποσταθεροποίηση της Ελλάδας θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου σε ολόκληρη την Ευρώπη και φυσικά όχι μόνο. Κανείς τους δεν διανοείται, ούτε καν ως ενδεχόμενο, κάτι τέτοιο. Κυρίως οι ΗΠΑ και δεν είναι τυχαία η πίεση που ασκούν στη Γερμανία, ούτε βέβαια η ανάμειξή τους στην επίλυση του «ελληνικού ζητήματος». Μια ανάμειξη που δεν είναι σημερινή. Θυμίζω πως ο Ομπάμα είχε πιέσει τη Μέρκελ στις 29/4/2010 να επισπεύσει την απόφαση παροχής του δανείου των 110 δισ. € (μνημόνιο Ι).
(1.δ) Στο ενεργειακό. Και αυτό περιλαμβάνει ταυτόχρονα και τα τρία προαναφερθέντα. Τα επί του παρόντος πιθανολογούμενα, αλλά μάλλον σίγουρα, ενεργειακά κοιτάσματα (πετρελαίου, φυσικού αερίου) αλλά και οι δρόμοι διέλευσης αυτών, είναι για την ΕΕ τεράστιας σημασίας. Κι αυτό δεν μπορεί ούτε να αγνοηθεί, ούτε και να μπει στην ίδια ζυγαριά με μια «ψήφο εμπιστοσύνης» στην Ελλάδα.
(2) Γνωρίζουν καλά ότι ο ελληνικός καπιταλισμός είναι μια συμμορία μαύρου χρήματος με αδιαφανείς επιχειρηματικές και πολιτικές σχέσεις και αιχμή του δόρατος τα ΜΜΕ. Πιθανόν να σας ηχεί περίεργα, αλλά δεν θέλουν μέσα στην ΕΕ αυτόν τον «ελληνικό καπιταλισμό». Φυσικά, πολύ θα ήθελαν να έχουν λύσει αυτήν την αντίθεση με τις υποτακτικές τους πολιτικές δυνάμεις (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), που όμως ακόμα και σ’ αυτό απέτυχαν ακριβώς λόγω της διαπλοκής τους.
(3) Ξέρουν πως στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχει διάδοχη πολιτική λύση. Οι υποτακτικοί τους έχουν κενό στρατηγικής και αυτό καταγράφεται ΚΑΙ στις δημοσκοπήσεις. Οι προσπάθειες (πιο σωστά ανεπίτρεπτες επεμβάσεις) για πολιτική λύση με ΠΟΤΑΜΙ ή κυβέρνησης τύπου Παπαδήμα ή «εθνικής Ελλάδας», δεν γίνονται αποδεκτές από το ΣΥΡΙΖΑ. Το κυριότερο δεν «περπατάνε» στο λαό, παρά τις συντονισμένες προσπάθειες που όλο και αυξάνουν από τα ΜΜΕ και τα γνωστά νεροπίστολα της δημοσιογραφίας.
(4) Διαπιστώνουν πως πρώτη φορά στην Ελλάδα, από το τέλος του εμφυλίου, έσπασαν οριστικά και αμετάκλητα τα στερεότυπα για την Αριστερά που για δεκαετίες καλλιεργήθηκαν. Από τα απίστευτα και χιλιοειπωμένα «θα σας πάρουν σπίτια, γυναίκες, κόρες, οικόσιτα» και «θα γίνουμε βόρεια Κορέα», μέχρι τα πρόσφατα για δραχμή, χρεοκοπία και ελλείψεις σε φάρμακα, βενζίνα και κωλόχαρτα. Στη μεγάλη πλειονότητα του λαού, μόνο ως γραφικοί ακούγονται αυτοί που τα αναπαράγουν. Από το Σαμαρά που μας έλεγε πως «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ατύχημα που δεν θα αφήσω να συμβεί», μέχρι τους «Αδώνιδες». Κι από τους «Ρογκάκους» στις TV, μέχρι τους «Στούπες» στα site. Τα απολιθώματα δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να χωνέψουν την τεράστια, σε σχέση με λίγα μόλις χρόνια πριν, μεταστροφή που έχει επέλθει στις συνειδήσεις των Ελλήνων για την Αριστερά. Ο Τσίπρας είπε πολλές φορές τη ρήση του Η. Ηλιού: «Θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα». Το ‘πε και το ‘κανε.
(5) Καταλαβαίνουν πως ο χρόνος δουλεύει εναντίον τους (όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο), για τρεις κυρίως λόγους.
(5.α) Γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, και ο άλλος βηματισμός που αυτή ακολουθεί, κάθε μέρα που περνάει θα απεγκλωβίζει συνειδήσεις δίνοντας το παράδειγμα. «Καταλαβαίνουν ότι αν υπάρξει θετική έκβαση στην Ελλάδα, θα ξεθαρρέψουν και άλλοι λαοί» (Δραγασάκης 18/3/15 στον Alpha). Κι αν αυτό συμβεί, τότε πάει περίπατο το σύνδρομο TINA (There Is No Alternative) της Θάτσερ, που σε νέα βελτιωμένη και επαυξημένη έκδοση εκφράζει και εφαρμόζει η σημερινή ΕΕ.
(5.β) Γιατί η κυβέρνηση δεν μεταλαμπαδεύει μόνο μια εθνική αξιοπρέπεια στο λαό. Δίνει όνειρο, ελπίδα και προσμονές. Κι αυτό είναι το κυριότερο. Οι μεγαλύτεροι από μας που ζήσαμε τη χούντα, ξέραμε κάτι για αυτήν. Ξέραμε πως θα τη ρίξουμε και είμαστε πεισμένοι γι’ αυτό. Ακριβώς το ίδιο αίσθημα ελπίδας και προσμονής τείνει να καθιερωθεί και σήμερα. Ο λαός δείχνει να αποκτά εμπιστοσύνη ότι μπορεί να γίνει και να είναι αισιόδοξος.
(5.γ) Γιατί ό, τι και να κάνουν, η επίθεση τους δεν μπορεί να διαρκέσει πάνω από πέντε, έξη μήνες. Άντε οκτώ στην καλύτερη γι’ αυτούς περίπτωση. Θα επιτεθούν λοιπόν, όπως ήδη κάνουν, αλλά ξέρουν πως δεν έχουν ανεξάντλητα επιθετικά αποθέματα. Έχουν να χάσουν πάρα πολλά και είναι κόντρα στη λογική τους τέτοιες επιθετικές πολιτικές. Η παγκόσμια ιστορία των τελευταίων 100 χρόνων είναι γεμάτη από παραδείγματα που επαληθεύουν αυτήν την διαπίστωση. (Δεν είναι του παρόντος αλλά είναι κόντρα στη φύση του καπιταλισμού).
«Ζω ένα δράμα», θα μπορούσε να πει για την Ελλάδα η νεοφιλελεύθερη γερμανική ΕΕ, έχοντας τις παραπάνω δισεπίλυτες αντιθέσεις. Όμως ας μην ξεγελιόμαστε. Εξακολουθούν να έχουν και το πεπόνι και το μαχαίρι και φυσικά θα κάνουν τα πάντα. Έτσι, οι μεν γερμανοί εφαρμόζουν την τακτική «καρότο και μαστίγιο», η δε ΕΚΤ «το μαρτύριο της σταγόνας». Όλοι τους προσπαθούν να κρατήσουν εγκλωβισμένη την κυβέρνηση σε όσο το δυνατόν χαμηλότερες πτήσεις.

Σταχυολογώ από τις δηλώσεις του Γ. Δραγασάκη (18/3/15 στον Alpha). «Ένας τεχνικός υπάλληλος ήθελε να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας» (για την παρέμβαση του Ντέκλαν Κοστέλο). «Ας μας αφήσουν να προχωρήσουμε σε νόμους και να τους αξιολογήσουν. Δεν αφήνουν την κυβέρνηση να κυβερνήσει […] Από τη μία δεν μας δίνουν τα χρήματα, από την άλλη δεν μας αφήνουν να νομοθετήσουμε για να μαζέψουμε χρήματα […] Κάποιοι δεν έμειναν ικανοποιημένοι, πέρασαν σε μια στραβή ερμηνεία της συμφωνίας και άρχισαν να ζητούν τα παλιά […] Άρχισε μια προσπάθεια χρηματοπιστωτικής ασφυξίας με την ελπίδα πως θα υπαναχωρούσαμε όπως και οι προηγούμενοι από εμάς». Η σκόπευσή τους είναι ο ελληνικός λαός. Ξέρουν πως η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πέσει όσο απολαμβάνει την εμπιστοσύνη και στήριξή του. Αυτό λοιπόν που επιδιώκουν είναι να τον κουράσουν και θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα (ψυχολογικά και μη).
Τι μέλει γενέσθαι; Η απάντηση είναι (το τετριμμένο) «ό, τι πει ο ελληνικός λαός». Αν οι έλληνες αντέξουν την τεράστια ψυχολογική πίεση που θα τους ασκηθεί, κυρίως αυτή γιατί κατ’ άλλα «ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται», θα δώσουν χρόνο στην κυβέρνηση να προχωρήσει στα ελάχιστα. Αυτά θα πρέπει να έχουν πυρήνα τη μάχη ενάντια στις ανισότητες και την αδικία. Κανείς άλλωστε δεν ζητά τον ουρανό με τ’ άστρα.

Βεβαίως μένει και στην κυβέρνηση να υλοποιήσει αυτά τα ελάχιστα, κάτι που θα της δώσει τράτα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που απαιτούν μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Παράλληλα η κυβέρνηση καλείται να επιδείξει ευελιξία, αποφεύγοντας τις τρικλοποδιές που η οικονομική ελίτ, τα ΜΜΕ της και οι πολιτικοί της εκφραστές θα της βάζουν σε κάθε της βήμα, και που ήδη άρχισαν να κάνουν τα δουλικά της Διαπλοκής και της Υποτέλειας. Αλλά και από την ικανότητά της να αξιοποιήσει με επιτυχία, προς όφελος της χώρας, τις προαναφερθείσες αντιθέσεις που αποτελούν και τα εν δυνάμει όπλα της.

Το ταξίδι είναι terra incognita αλλά στον ελληνικό λαό έλαχε ο ιστορικός κλήρος να είναι μπροστάρης και που αν επιμείνει θα δρέψει και τους καρπούς του πρωτοπόρου. Η μέχρι τώρα αποτίμηση της κυβέρνησης δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Αυτό εκτιμά και η πλειονότητα του ελληνικού λαού. Αναγνωρίζει την πολιτική ωριμότητα της κυβέρνησης που τολμώ να πω ξεπέρασε τις προσδοκίες. Σε κάθε περίπτωση, αυτός ο λαός είναι που πρέπει να στηρίξει με νύχια και με δόντια την κυβέρνησή του. Αυτός καθαυτός ο λαός και η παλλαϊκή κινητοποίηση του είναι το μεγαλύτερο και ισχυρότερο όπλο της χώρας. Η κυβέρνηση είναι απλώς το «εργαλείο» για ένα καλύτερο αύριο σε μια Ελλάδα που αλλάζει εντός μιας ΕΕ που θα αναγκαστεί ν’ αλλάξει.


The New York Times beating drums of war

by Paul Craig Roberts

Professor Michel Chossudovsky is the author of many important books. His latest is The Globalization of War: America’s "Long War" against Humanity.

Chossudovsky shows that Washington has globalized war while the US president is presented as a global peace-maker, complete with the Nobel Peace Prize. Washington has military deployed in 150 countries, has the world divided up into six US military commands and has a global strike plan that includes space operations. Nuclear weapons are part of the global strike plan and have been elevated for use in a pre-emptive first strike, a dangerous departure from their Cold War role.

America’s militarization includes military armament for local police for use against the domestic population and military coercion of sovereign countries in behalf of US economic imperialism.

One consequence is the likelihood of nuclear war. Another consequence is the criminalization of US foreign policy. War crimes are the result. These are not the war crimes of individual rogue actors but war crimes institutionalized in established guidelines and procedures. “What distinguishes the Bush and Obama administrations,” Chossudovsky writes, “is that the concentration camps, targeted assassinations and torture chambers are now openly considered as legitimate forms of intervention, which sustain ‘the global war on terrorism’ and support the spread of ‘Western democracy.’”

Chossudovsky points out that the ability of US citizens to protest and resist the transformation of their country into a militarist police state is limited. Washington and the compliant foundations now fund the dissent movement in order to control it. He quotes Noam Chomsky and Edward S. Herman about manufacturing consent. He lets Paul Kivel describe how funding of dissent by the elite results in the co-option of grassroots community leadership. The same thing is happening to environmental organizations. Black Americans also have lost their leaders to the elite’s money and ability to bestow position and emoluments.

Chossudovsky notes that progressive, left-wing, and anti-war groups have endorsed the “war on terror” and uncritically accept the official 9/11 story, which provides the basis for Washington’s wars.

As Professor Stephen Cohen has observed, dissent has disappeared from American foreign policy discussion. In place of dissent there is exhortation to more war. A good example is today’s (March 26, 2015) op-ed in the New York Times by neoconservative John R. Bolton, US ambassador to the UN during the George W. Bush regime.

Bolton calls for bombing Iran. Anything short of a military attack on Iran, Bolton says, has “an air of unreality” and will guarantee that Saudi Arabia, Egypt, and Turkey will also develop nuclear weapons in order to protect themselves from Iran. According to Bolton, the Israeli and American nuclear arsenals are not threatening, but Iran’s would be.

Of course, there is no evidence that Iran has a nuclear weapons program, but Bolton asserts it anyway. Moreover, Bolton manages to overlook that the agreement being worked out with Iran halts the Iranian enrichment program far below the level necessary for nuclear weapons. Bolton’s belief that Iran would be able to hide a weapons program if permitted to have nuclear energy is unsubstantiated. It is merely an implausible assertion.

The neoconservatives constitute a war lobby. When one war doesn’t work, they want another. They have an ever expanding war list. Remember, the neoconservatives are the ones who promised us a 3-week “cakewalk” Iraq war costing $70 billion and paid for by Iraq oil revenues. After 8 years of war costing a minimum of $3,000 billion paid for by US taxpayers, the US gave up and withdrew. Today terrorists are carving a new country out of parts of Syria and Iraq.

It is now a known fact that the neocon Bush regime’s Iraq war was totally based on lies, just as is every other neocon war and the current drive for war with Russia and Iran. Despite their record of lies and failure, the neocons still control US foreign policy, and neocon Nuland is busy at work fomenting “color revolutions” or coups in the former Soviet republics of Armenia, Kyrgyzstan, and Uzbekistan.

Without the support of the New York Times, the neocons could not have got the Iraq War going. Now the New York Times, faithful to the neocons but faithless to the American people, is helping the neocons get a war going with Iran and Russia.

I have friends who are college presidents who still read and believe the New York Times. The wars with Iran and Russia that the New York Times is encouraging will be much more dangerous than the wars with Iraq and Afghanistan. Humanity might not survive them.


26 March, 2015

Varoufakis outside, Katrougalos inside: The systemic propaganda continues unabated and that's good news!

by system failure

The latest attack by the banking-media establishment in Greece was launched against the Alternate Minister of Administrative Reform, George Katrougalos, who appeared signing “contracts up until January the 27th 2015 - two days after SYRIZA's election win - which would see him paid commissions via his former law firm for securing the re-hiring of suspended public employees.” (

The target was not picked accidentally. Katrougalos was always expressing his clear position on the side of those public employees who have lost their jobs, as troika demanded under previous governments in Greece. The banking-media establishment was always hostile against Katrougalos and other SYRIZA MPs who were referred to the mass layoffs as being unconstitutional.

Through his new position, Katrougalos will re-examine the layoffs and re-establish justice and constitutionality, giving a chance to public employees return to their jobs. Therefore, the target was carefully picked.

The establishment senses a serious threat by the new Greek government, especially after the decision to form a committee to audit public debt ( Many scandals will be revealed and the possibility for Greece to write off a significant amount of the debt through international law, would be another nightmare for the local and European oligarchs. This would be another major defeat against their plans to impose permanent neoliberal and austerity conditions in eurozone, as many other countries may follow the Greek example to succeed a relief from unbearable debt and change course towards growth, public investments and spending on social benefits.

As previous governments - directly connected with the banking-media establishment and the local oligarchs - have been involved in numerous scandals, they lost reliability and, therefore, much of their strength. The only hope for the establishment to throw SYRIZA from power and bring another government-puppet, is to start presenting it as being corrupted too.

Abroad, an operation is in process by the system, and especially by the German side, to throw Yanis Varoufakis from his position as Finance Minister (, probably because he is considered another barrier to Merkel's plans to implement a Treuhand type operation in Europe, starting from Greece ( Apart from the humoristic side, the war by the media is targeting Varoufakis' reliability.

Meanwhile, Alexis Tsipras showed in his latest meeting with Angela Merkel, that he is not willing to retreat from the basic red lines put by his government. During the common announcement and answering to journalists' questions, Tsipras clearly pointed that the troika program has failed, referred again to the disaster through the GDP shrinking, debt rising, unemployment reaching unprecedented figures, inequality. A recent study proves that the middle class in Greece has been much more heavily taxed and lost income, compared to the upper class during the crisis (

Tsipras also referred to the second big issue, which is the German WWII reparations. No other Greek PM so far dared to speak openly about these matters in front of the German chancellor and the journalists. Apparently, Tsipras is determined not to "slip" slowly towards the lenders' positions and become, eventually, another manipulated government.

Why this behaviour by the system inside Greece and abroad is good news? Simply because it provides another proof that Tsipras administration is not attached to the big interests, but only to the interests of the Greek and the European people.

No matter how many meetings will be conducted between Tsipras and Merkel, there is no chance that they will meet somewhere in the middle. Chancellors' moderate stance to Tsipras' "audacity" is only a tactic retreat against the tactical, resolute move by the Greek government to use the Russian card (, and force Obama to make another call to Merkel.

There is no chance that they will meet, exactly because they serve conflicting interests. Merkel and the troika of course, represent bankers and lobbyists. Tsipras represents the majority of the people. Tsipras knows it, Merkel knows it. They just make their moves and prepare for the next big battle which will probably come after the four-month truce period ( Until then, we should expect continuous waves of systemic propaganda against the Greek government. European people should wish Tsipras to win and open the road for Podemos. Then, everything would be possible ...

AIIB, China's push for Asia-Pacific economic development

... while China's ultimate future will depend on its ability to compete with economies in Europe, North America and the rest of Asia, today it faces the process of managing the transition. Part of this involves utilizing the current production capability and assets which keep factories open and people working; another part involves strengthening the logistical and development infrastructure of its neighbors, so that they have a stable base to grow their economies and societies. This has been one of the main drivers pushing the series of international and regional infrastructure development initiatives introduced by China's leadership. These include the BRICS Bank, the "One Belt and One Road" initiative, the expansion of the Shanghai Cooperation Agreement into infrastructure, numerous signed and negotiated bilateral and multilateral trade agreements and the Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB).”

Despite recommendations from within the IMF and World Bank, the US has steadfastly stalled any reforms which would provide a larger role for China. The other part of this equation, which does not fit the Chinese international development model, is the inclusion of political and economic requirements, beyond the simple repayment of funds. As China's policy emphasizes trade and development and non-interventionism, China tends to clash with the political and economic requirements that come with the loans from these institutions. The third issue is that these institutions have become very unwieldy, bureaucratic and politically dominated. The combination of these three factors has pushed China to think outside the box set up by Bretton Woods and look at developing financing mechanisms that fit China's desire for more sustainable regional and international development.”

The goal of the AIIB is to provide infrastructure investment funds that help Asia-Pacific countries develop their internal and regional economies. In 2010 the ADB, which is dominated by Japan and the US, estimated that the Asia-Pacific region would need 8 trillion US dollars in infrastructure improvements before 2020. The ADB has less than 200 billion US dollars in total capital and is able to lend only about 10 billion a year. To address this need China has given an open invitation to all interested countries to become founding members of the 50-billion-dollar AIIB. To date 33 countries have voiced an interest.”

The greatest surprise to date has been the interest by European and southern Pacific countries and the open and cloaked opposition by the US, which has gone so far as to publicly scold Great Britain for indicating an interest. When France and Italy indicated a desire to be included, additional negative statements were issued by the Obama administration. In the background, the US has been lobbying South Korea, Japan and anyone who will listen about the dangers of such a bank. Unfortunately, it comes at a time when the US is offering no substantial alternative alongside the unhappiness of a number of traditional EU allies with the US on the Ukraine and Middle East issues.”

The opposition to the China-proposed AIIB comes mostly from the US and Japan who see any alternative structures to the Bretton Woods scheme as an erosion of their interests. Some of the countries cite the emphasis from the US, EU, Japanese and Australia on standards of governance, environmental and social safeguards and transparency. But in the end, the AIIB cannot and should not be a copy of the ADB, IMF or World Bank. These institutions have been in place for the last 70 years, but the world has moved on; it is time for institutions which reflect the needs and realities of today. It is highly probable that this means that loans will be based on need and ability to repay rather than political or economic ideology.”

The larger issues involved in the opposition to the AIIB are the result of distrust and cultural differences between the US and China. The distrust is based on the US's concern about China's growing political, economic and cultural influence, which Washington sees as a zero sum game. The cultural differences stem from the US view of American Exceptionalism, which assumes that only a country that accepts capitalism, democracy and Christianity can be legitimate and lasting. It is reflected in the US approach to Asia which emphasizes trade and security, as opposed to China's trade and development. Unfortunately with a 'lame duck' president and a hostile congress there is even less chance of reaching a mutual understanding on such an issue.”

For China, the challenge is whether an increasingly isolated US becomes more intractable and less of a global player. With its massive resources, advanced technology and military power, the US is an essential partner in maintaining world order at a time when separatism and extremism has become rampant. The real issue is how China and the US can cooperate well in today's multi-polar world.”

Ελεγξέ το – διάγραψέ το

Είναι ανήθικο να πληρώνεις ένα ανήθικο χρέος”
                                                                             Ερίκ Τουσέν

Ο πελάτης δεν έχει υποχρέωση να πληρώσει εάν δεν λάβει το νόμιμο παραστατικό” διαβάζουμε σε κάθε κατάστημα. Γιατί λοιπόν ανεχόμαστε να πληρώνουμε ένα δημόσιο χρέος χωρίς να βλέπουμε ποτέ τον αναλυτικό λογαριασμό; Και κυρίως, γιατί το αίτημά μας αυτό εξοργίζει ανθρώπους από την άκρα Δεξιά μέχρι την επαναστατική Αριστερά;

του Άρη Χατζηστεφάνου

Σε ένα εστιατόριο κάποιο γκαρσόνι αφήνει εμβρόντητη μια πενταμελή οικογένεια ανακοινώνοντάς της ότι πρέπει να πληρώσει έναν υπέρογκο λογαριασμό, ο οποίος αντιστοιχεί στο 120% του συνολικού εισοδήματός της. Οταν διαμαρτύρονται, τους κατηγορεί για λαϊκισμό, ενώ τους προσφέρει ένα διακανονισμό. Πριν προλάβουν να συνειδητοποιήσουν τι έχει συμβεί, το χρέος της οικογένειας προς το εστιατόριο έχει ξεπεράσει το 180% του εισοδήματός της. Κάποιοι από τους πελάτες που κάθονται σε διπλανά τραπέζια αρχίζουν κι αυτοί να διαμαρτύρονται καλώντας -πολύ σωστά- την οικογένεια να σηκωθεί και να φύγει χωρίς να πληρώσει ούτε ένα ευρώ. Οταν όμως η οικογένεια ζητά τον λογαριασμό, προκειμένου να αποδείξει το μέγεθος της απάτης και να δικαιολογήσει την αποχώρησή της, όλοι στρέφονται εναντίον της. Το γκαρσόνι την κατηγορεί για τριτοκοσμικό λαϊκισμό και την καλεί να επανέλθει στην πραγματικότητα, ενώ οι πελάτες, που προηγουμένως διαμαρτύρονταν, τώρα φωνάζουν ότι το να ζητάς τον λογαριασμό αποτελεί ανεπίτρεπτο ρεφορμισμό.

Μια παρόμοια ιστορία, καφκικής εμπνεύσεως, διαδραματίζεται εδώ και σχεδόν πέντε χρόνια στην Ελλάδα. Οσοι οραματίστηκαν τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης επιτροπής λογιστικού ελέγχου (ΕΛΕ) του δημόσιου χρέους, η οποία θα είχε πρόσβαση σε επτασφράγιστα κρατικά αρχεία και θα ενημερώνει συνεχώς τους πολίτες για το έργο της, δέχτηκαν ομαδικά πυρά εκ δεξιών αλλά και εξ αριστερών.

Την ημέρα μάλιστα που η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, ανακοίνωνε την έναρξη του λογιστικού ελέγχου του χρέους, μαζί με την ευρωβουλευτή Σοφία Σακοράφα και τον ειδικό σε θέματα ελέγχου Ερίκ Τουσέν, ένας δημοσιογράφος μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού ρώτησε εάν η επιτροπή μπορεί να δυναμιτίσει τις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς.

Οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί πλήρως: η πρόεδρος ενός θεσμού της αστικής δημοκρατίας ζητούσε να ανοίξουν οι φάκελοι αμαρτωλών συμβάσεων, αλλά και επαχθών δανείων και η πρώτη σκέψη του δημοσιογράφου ήταν μήπως θα έπρεπε να αποκρύψουμε τυχόν αποκαλύψεις!

Θεωρητικά, σε μια υπερχρεωμένη χώρα, όπως η Ελλάδα, η έναρξη λογιστικού ελέγχου θα έπρεπε να προκαλεί αισθήματα πανικού πρώτα και κύρια στους ξένους δανειστές. Οπως απέδειξε όμως και η περίπτωση του Ισημερινού, όπου ο λογιστικός έλεγχος συνέβαλε στη διαγραφή του 70% του χρέους, οι πρώτες αντιδράσεις έρχονται πάντα από το εσωτερικό.

Στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ Debtocracy, εκτός από τον Ερίκ Τουσέν, είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε και έναν από τους επικεφαλής της ΕΛΕ του Ισημερινού και να ακούσουμε από πρώτο χέρι τις πιο κωμικοτραγικές ιστορίες.

Ο Ούγκο Αρίας θυμάται ακόμη πως όταν ζήτησε έγγραφα για τις δανειακές συμβάσεις ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας τον έστειλε σε μια αποθήκη του εθνικού νομισματοκοπείου μερικά χιλιόμετρα έξω από την πρωτεύουσα. Αντιμέτωπη κυριολεκτικά με ένα σωρό από πεταμένα χαρτιά, η ομάδα του Αρίας χρειάστηκε μία εβδομάδα για να διαπιστώσει ότι δεν υπήρχε τίποτα σχετικό με την έρευνά της και πως τα στοιχεία που είχαν ζητήσει βρίσκονταν από την πρώτη στιγμή στις αποθήκες της… κεντρικής τράπεζας.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, αρκετά στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, που είχαν τοποθετηθεί στις θέσεις τους από προηγούμενες κυβερνήσεις, άρχισαν να συγκεντρώνουν υπογραφές με αίτημα να απαγορευτεί διά παντός η είσοδος του Ούγκο Αρίας στις εγκαταστάσεις του υπουργείου. Παρά το γεγονός ότι ο επικεφαλής της ΕΛΕ βρισκόταν εκεί με προσωπική εντολή του προέδρου της χώρας, αποτελούσε persona non grata για τα στελέχη του σημαντικότερου υπουργείου της χώρας.

Προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση, ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα μετέτρεψε όλους τους πολίτες σε συνένοχους στο «έγκλημα». Με εντολή του η επιτροπή άρχισε να δημοσιεύσει την πορεία των ερευνών, ακόμη και με τηλεοπτικές εκπομπές. Η κυβέρνηση κρατούσε στα χέρια της ένα πανίσχυρο όπλο, το οποίο όμως μπορούσε να λειτουργήσει μόνον εάν συμμετείχαν ενεργά στη διαδικασία και οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι. Ολοι αυτοί, δηλαδή, που έβλεπαν τη ζωή τους να καταστρέφεται από τη συνεχή γιγάντωση του δημόσιου χρέους.

Ο λογιστικός έλεγχος προκαλούσε πάντα πανικό στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ καθεστώτων που είχαν διασπαθίσει πόρους του Δημοσίου καταφεύγοντας συνήθως και σε υπέρμετρο δανεισμό με λεόντειους όρους, από το εξωτερικό. Περισσότερο και από τους οικονομικούς κατακτητές ήταν πάντα οι οικονομικοί δωσίλογοι που έφερναν τις μεγαλύτερες αντιστάσεις.